MUKÎM, Mehmed Dede

(d. ?/? - ö. 1717-18/1130)
divan şairi
(Divan/Yazılı Edebiyat / 17. Yüzyıl / Anadolu-Osmanlı-Türkiye)

Nevâlî-zâdelerden ve Mevlevî büyüklerinden Dânişî Ali Dede (ö.1095/1683)’nin oğludur. Babasının vefatından sonra Siyâhî Mustafa Dede (ö.1122/1710-11)’nin hizmetinde bulundu ve sırasıyla Karahisar, Ankara ve Tokat Mevlevîhânelerine şeyh olarak vazifelendirildi. Tokat’ta irşad faaliyetlerini sürdürürken 1130/1717-18 tarihinde vefat etti ve buraya defnedildi.

Kaynakça

Ali Enver (1309). Semâ’-hâne-i Edeb. İstanbul: Nâşiri: Rif’at.

Genç, İlhan (hzl.) (2000). Esrar Dede Tezkire-i Şu’arâ-yı Mevleviyye. Ankara: AKM Yay.

İpekten, Halûk, M. İsen, R.Toparlı, N. Okçu ve T. Karabey (1998). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay.

Kurnaz, Cemal ve M. Tatçı (hzl.)(2001). Mehmed Nâil Tuman Tuhfe-i Nâilî-Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. Ankara: Bizim Büro Yay.
 

Madde Yazım Bilgileri

Yazar: DOÇ. DR. ABDULLAH EREN
Yayın Tarihi: 09.04.2014

Eserlerinden Örnekler

Niçün şekvâ ider derd-i serinden âşık-ı bîmâr
Arak gibi humârun ref’ine kâfûrı merhem var

***

Bu bâzâr-ı fenâda vüs’ati olsa dil ü cânun
Alurdum gönlüm alanı olaydı el’an alanun

(Genç, İlhan (hzl.) (2000). Esrar Dede Tezkire-i Şu’arâ-yı Mevleviyye. Ankara: AKM Yay. 471)