RÂMİZ, Ahmed Râmiz Bey

(d. ?/? - ö. 1787-88/1202)
divan şairi
(Divan/Yazılı Edebiyat / 18. Yüzyıl / Anadolu-Osmanlı-Türkiye)

Doğum tarihi ve yeri bilinmemektedir. Asıl adı Ahmed’dir. Ahmed Râmiz Bey olarak tanındı. Silahşor-ı hassadan ve dergâh-ı âlî gediklilerinden idi. Ordu ile yolda iken 1202/1787-88 yılında vefat etti. Bazı kaynaklarda (Erdem 2007: 287), Altunîzâde Râmiz Mustafa Bey’le aynı kişi olarak kabul edilse de bu iki şairin müşterek özellikleri silahşörlük yapmaları ve mahlaslarının Râmiz olmasıdır. Nitekim Altunîzâde Râmiz Mustafa Bey hakkında bilgi bulunan kaynaklarda (Erdem 1994: 117-118; Akbayar 1996: 1349)’da şairin asıl adı Mustafa’dır. Ahmed Râmiz Bey hakkında bilgi bulunan kaynaklarda ise (Kılıç: 61-62; Silahdarzâde: 21b; Akbayar 1996: 1349) şairin asıl adı Ahmed’dir.

Eserlerine dair bir bilgi bulunmamaktadır. Şefkat (Kılıç: 61-62) ve Silahdarzâde (vr. 21b) tezkirelerinde şiirlerinden örnekler bulunmaktadır.

Kaynakça

Akbayar, Nuri (hzl.) (1996). Mehmed Süreyyâ Sicill-i Osmanî. C. 4. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay.

Erdem, Sadık (hzl.) (1994). Râmiz ve Âdâb-ı Zurafâsı (İnceleme-Tenkitli Metin-İndeks-Sözlük). Ankara: AKM Yay. 117-118.

Erdem, Sadık (2007). “Râmiz”. Türk Dünyası Ortak Edebiyatı, Türk Dünyası Edebiyatçıları Ansiklopedisi. C. 7. Ankara: AKM Yay. 287.

İpekten, Halûk, M. İsen, R. Toparlı, N. Okçu, T. Karabey (1988). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay. 366.

Kılıç, Filiz (hzl.) (yty.). Şefkat Tezkîre-i Şu‘arâ-yı Şefkat-i Bagdâdî.http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/Eklenti/10742,metinsbpdf.pdf?0 [erişim tarihi: 06.06.2014]. 61-62.

Kurnaz, Cemâl, M. Tatçı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. C. I-II. Ankara: Bizim Büro Yay. 322-323.

Silahdarzâde Mehmed Emin. Tezkire-i Şuara. İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi. T 2557. 21b.

Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi (1990). “Râmiz Ahmed Bey”. C. 7. İstanbul: Dergâh Yay. 278. 

Madde Yazım Bilgileri

Yazar: PROF. DR. BEYHAN KESİK
Yayın Tarihi: 14.06.2014

Eserlerinden Örnekler

Gazel

[Arsa-i]* aşka gel ey dervîş ışık özün erit

Şem‘veş mahv-ı vücûd eyle koma cismin erit

Bu memergâhda bir eglenecek menzil yok

Durma ser-menzil-i maksûda varınca yürü git

Lâleden ey gül-i ter gûşuna kurşun m’akdı

Nâlesin bülbül-i zârın da kulak tut bir işit

Zîb-i ân olmuş o kaytan hat-ı leb göstermiş

Câme-i hüsnüne bir başka kesem ince şerit 

Ey rakîb bir sürü kelpesi cem‘iyyet olup

İt köpek ü rengi et der başına bir alay it

Enseden takılıp ol çeşm-i gazâlı gördüm

Sayd içün hışlayarak ardına düşmüş bir it

Gerdenimden dagıla darb-ı hanâk-ı hecrin

Boynuma rişte-i ham-der-ham-ı zülfün bend it

Geri kaldıysa koyun sâ‘ati bir diş bendir

Yürüyüp işleye tâ koynun içinde çıt çıt

Gör ne keyfiyyet-i tâze verir köhne bedene**

Ko hele bâde-i aşkı hum-ı dilde eskit

Ramazânda yâ sahûr vakti ne hoş et’imedir

Ehl-i keyfe katayıf rinde makarnalı simit

Nutkun iksîrdir altun ede hâk-i siyehi

Şemsîsin Râmiz onunçün sözün ahmer kibrît

*[Arsa-i], Kılıç’ta “Eri hüsn-i” şeklindedir.

** Vezin bozuktur.

Kılıç, Filiz (hzl.). Şefkat Tezkîre-i Şu‘arâ-yı Şefkat-i Bagdâdî.http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/Eklenti/10742,metinsbpdf.pdf?0 [erişim tarihi: 06.06.2014]. 61-62.