Madde Detay

İbrahim Eren, 1913'te Sivas, Divriği'nin Sincan bucağında dünyaya gelmiştir. Babası Kömüoğullarından Recep olup, Kurtuluş Savaşı dönemi Doğu cephesinde savaşırken şehit düşmüştür. Bunun üzerine, altı kardeşiyle birlikte annesi ve dayısı tarafından büyütülmüştür. Dayısı Âşık Kurbanî'dir. Askerlik hizmetini jandarma olarak Şile'nin Alaca bucağında yapmıştır. Âşık İbrahim Eren, askerlik görevini tamamladıktan sonra, Diktaş köyünden Nigâr Hanım'la evlenmiştir. Ancak Nigâr Hanım'ın hastalanıp vefat etmesi üzerine ikinci evliliğini Karyağdı köyünden Adile Hanım'la yapmıştır. Köyde tarla sahibi olmadığı için geçimini sağlamak amacıyla İstanbul'a gitmiş ve burada saz ticareti yapmıştır. 7 Temmuz 1998 günü vefat etmiştir (Kaya 2009: 185).

İbrahim Eren, çevresindeki insanların kendisine Ağa olarak hitap etmelerinden dolayı, şiirlerinde mahlas olarak Ağa'yı kullanmıştır. Saz ve keman çalmayı bilmektedir. 14-15 yaşlarında saz ve keman çalmaya başladığı için bu çalgıları ustalıkla çalmakta olduğu, hatta saz çalarken parmaklarının hareketini takip etmenin çok zor olduğu söylenmektedir. Kendisinden derleme yapan Mustafa Sarısözen, onun bu durumu için ''İbrahim, senin parmakların puştluk ediyor'' yorumunda bulunmuştur. İbrahim Eren'in sazında ortaya çıkan ustalığının, şiirlerinde var olmadığı belirtilir. Kafiye ve ayak yapmada çok sayıda kusuru tespit edilmiştir. Genelde tek ayak kullanan İbrahim Eren, şiirlerini kendine has ezgilerle söylemiştir. Sazına söylediği ''Sarı Turnam'' adlı şiiri meşhurdur (Kaya 2009: 185).