Madde Detay

Kastamonuludur. Kınalı-zâde Hasan Çelebi (1981: 361), birçok şairde olduğu gibi “Latîfî kavlince Kastamonuludur” diyerek bu bilgiye ihtiyatla yaklaşır. Fatih devri şairlerindendir. Kastamonu camilerinden birinde müezzin ve duâhân idi. İstanbul’un fethinde bulundu ve buraya yerleşti. Ailesi ve eğitimi gibi hayatının ayrıntıları hakkında kaynaklarda bilgi bulunmamaktadır. Kınalı-zâde’ye göre mahlasını da duâhânlığı dolayısıyla aldı. Fatih devrinde öldü. Latîfî, sesini “şîrîn”, şirini “rengîn” bulmakta ve duâhânların okudukları duaların çoğunun onun eseri olduğunu kaydetmektedir. Şiirde eslâfın yolunu takip eden şairin, matlalarının çoğunu ihâm ve tecnis ile yazması sanatıyla ilgili olarak tezkirelerde kaydedilen hususlar arasındadır. Edirneli Nazmî'nin Mecma’u’n-Nezâ’ir’inde ve Pervâne Bey Mecmû’ası’nda şiirleri vardır. Mecma’u’n-Nezâ’ir’deki bazı şiirlerini; Atâyî, Ca’fer Çelebi, İshâk Çelebi, Revânî, Şem’î, Kemâl Paşa-zâde, Lâmi’î gibi devrin ileri gelen şairlerinin tanzir etmesine bakarak Dâî’nin döneminin beğenilen şairleri arasında olduğunu söylemek mümkündür.

Ergun, Sadettin Nüzhet (1936). Türk Şairleri. C. 3.

Köksal, M. Fatih (hzl.) (2002). “Dâî”. Türk Dünyası Edebiyatçılar Yazarlar ve Şairler Ansiklopedisi. C. 2. Ankara: AKM Yay. 100-101.

Köksal, M. Fatih (hzl.) (2012). Edirneli Nazmî, Mecma’u’n-Nezâ’ir. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1-292688/h/edirneli-nazmi-mecmaun-nezair.pdf. [erişim tarihi: 20. 08. 2013].

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Tuhfe-i Nâilî - Divân Şâirlerinin Muhtasar Biyografileri. C. II. Ankara: Bizim Büro Yay.

Kutlar Oğuz, Fatma Sabiha, M. Çakır, H. Koncu (hzl.) (2012). Mehmed Tevfik, Kâfile-i Şu’arâ. İstanbul: Doğu Kütüphanesi.

Kutluk, İbrahim (hzl.) (1989). Kınalı-zâde Hasan Çelebi, Tezkiretü’ş-Şu’arâ. C. 1. Ankara: TTK Yay.

Latîfî (1314). Tezkire-i Latîfî. İstanbul.

Mehmed Süreyyâ (1311). Sicill-i Osmânî. C. 2. İstanbul.

Müstakîm-zâde Süleymân Sa’deddîn. Mecelletü’n-Nisâb fi’n-Neseb ve’l-Künâ ve’l-Elkâb. Süleymaniye Kütüphanesi. Hâlet Efendi. No. 628. vr. 208b.

Şemseddîn Sâmî (1314). Kâmûsu’l-A’lâm. C.3. İstanbul.

Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi (1977). C. 2. “Dâî”. İstanbul: Dergâh Yay. 185.

Gazel

Özün Yûsuf-cemâl ü Hızr-demdür

Muhammed-sîret ü Îsâ-kademdür

Sa’âdetler sana Hak’dan atâdur

Kamu hulkun vefâ lutfun keremdür

Sana bin cân u dil terk itsem azdur

Gönül hod kim durur cânum da nemdür

Şu hatt-ı anberîn ü hâl-i müşkîn

Yanagun safhasında hoş-rakamdur

Getür sâkî bana câm-ı cihân-bîn

Gönüller gözgüsi ol câm-ı Cem’dür

İç ol servün elinden bir kadeh kim

Kohusı ûd ola rengi bekamdur

Sana bir kez kul oldı sanma Dâ’î

Ana bu saltanat her dem-be-demdür

(Köksal, M. Fatih (hzl.) (2012). Edirneli Nazmî, Mecma’u’n-Nezâ’ir. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1-292688/h/edirneli-nazmi-mecmaun-nezair.pdf. [erişim tarihi: 20. 08. 2013]. 906.)