Madde Detay

İstanbul'da doğdu. Asıl adı Es-Seyyid Dervîş Mehmed Emîn Efendi'dir. Şiirlerinde Dervîş mahlasını kullandı. Ârif Hikmet (Çınarcı 2007: 51)’te Seyyid Mehmed Dervîş Efendi olarak geçen şair, Tuhfe-i Nâilî (Kurnaz ve Tatçı 2001: 278)’de Mehmed Es‘ad Derviş Efendi, Sicill-i Osmanî (Akbayar 1996: 415)’de Seyyid Derviş Mehmed Emin Efendi olarak kayıtlıdır. Nuruosmaniye hatibi Halepli Hacı Hüseyin Efendi’nin oğlu olduğundan Nuruosmaniye Hatibizâde olarak tanındı. Medrese öğrenimini tamamladıktan ve gerekli imtihanları verdikten sonra icazet aldı ve müderris oldu. Sonra Haremeyn Müfettişi oldu, Üsküdar kadılığı yaptı. Edirne payesini aldı. 1239/1823 yılında Medîne-i Münevvere kadısı oldu. Bu görevde iken 1240/1824-25 yılında vefat etti. Mezarı Medine’dedir.

Ârif Hikmet'e göre Mecmû'a-i Eş'âr'ı, âdâbdan bahseden bir Risale’si ve Arâyis-i Hâdimî üzerine bir şerhi vardır (Ârif Hikmet Tezkiresi: 22). Kaynaklarda eserlerinden örnek bulunmamaktadır.

Akbayar, Nuri (hzl.) (1996). Mehmed Süreyyâ Sicill-i Osmanî, C. 2. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay. 415.

Ârif Hikmet. Ârif Hikmet Tezkiresi. Millet Kütüphanesi, AE Tarih. Nr. 789.

Çınarcı, M. Nuri (2007). Şeyhülislam Ârif Hikmet Beyin Tezkiretü’ş- Şu‘arâsı ve Transkripsiyonlu Metni. Gaziantep: Gaziantep Üniversitesi. 21.

İpekten, Halûk, M. İsen, R. Toparlı, N. Okçu, T. Karabey (1988). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay. 99.

Kurnaz, Cemâl ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî, Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. C. I. Ankara: Bizim Büro Yay. 278.

Mehmed Süreyya (1311). Sicill-i Osmânî. C. II. İstanbul.