Madde Detay

1119/1707-08 yılında İstanbul’da doğdu. Şeyhülislam Abdullah Vassâf Efendi (öl. 1761)’nin oğlu­dur. 1143/1730-31’de müderris, Zilkade 1167 (Ağustos-Eylül 1754)’de Galata mollası, Cemaziyelevvel 1168 (Şubat 1755)’de Edirne mollası oldu. Babası Abdullah Vassâf Efendi şeyhülislâm olunca Mekke payesi aldı. Şaban 1171 (Nisan 1758)’de İstanbul payesi aldı. Rebiülevvel 1182 (Temmuz-Ağustos 1768)’de Anadolu kazaskeri oldu ancak 1183/1769-70’te bu görevden ayrılıp Ramazan 1186 (Aralık 1772)’da Rumeli kazas­keri oldu. Süresini tamamlayınca az­ledildi. 19 Şevval 1190 (1 Aralık 1776)’da şeyhülislâm oldu. 25 Cemaziye­lahir 1192 (21 Temmuz 1778)’de sağ­lığının bozulması üzerine şeyhülislâmlıktan azledil­di. Aynı yıl, 3 Recep 1192 (28 Temmuz 1778)’de vefat eden Mehmed Es’ad Efendi, Eyüp’te babasının mezarı yanına defnedildi. Oğlu, Said Mehmed Efen­di’dir.

Senelerce İstanbul payesinde kalmış iken dünya işinde kimseye boyun eğmedi. Ta­savvufa bağlı, güzel akide sahibi bir âlim olan Es’ad Mehmed Efendi, aynı zamanda şairliğiyle de tanınmıştır. Ancak herhangi bir eserinin olup olmadığı hakkında kaynaklarda bilgi bulunmadığı gibi şiirlerine de örnek verilmemiştir.

Akbayar, Nuri (hzl.) (1998). Mehmed Süreyya, Sicill-i Osmânî. C. 2. İstanbul: KB-Tarih Vakfı Yay. 494.

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatcı (hzl.) (2001). Mehmet Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî- Dîvân Şâirlerinin Muhtasar Biyografileri. C. 2. Ankara: Bizim Büro Yay. 38.

Müstakîm-zâde Süleymân Sa’deddin (1972). Devhatü’l-Meşâyîh (Tıpkı Basım). İstanbul: Çağrı Yay. 106-07.

Şemseddin Sâmî (1314). Kâmûsu’l-Âlâm. C. 2. İstanbul: Mihran Matbaası. 909.