Madde Detay

Asıl adı Mehmet Özkoluaçık olan âşık, 1888 yılında Malatya’nın Yazıhan ilçesine bağlı Karaca köyünde dünyaya gelmiştir. Doğum tarihini bir şiirinde, “1303'de eyledik zuhur/ Dillerde ismin Mehmedi Mahir” şeklinde ifade etmiştir. Ailesi, yaptığı iş ve eğitimi hakkında kaynaklarda ayrıntılı bir malumat bulunmamaktadır. Bununla birlikte Hatice adında bir kızının olduğu bilinir. Kaynaklarda Bektaşi ereni Koluaçık Hacım Sultan soyundan geldiği aktarılan ve Hacım Sultan Ocağı’na mensup olan Mahiri, yaşadığı dönemde Bektaşiliğin Çelebi süreğinin postnişini Veliyeddin Çelebi’den icazet alarak dedelik yapmıştır. Gençlik yıllarından itibaren kendi kendini yetiştiren Mahiri, yaşadığı çevrede dinî bilgisi ve birikimiyle tanınmıştır. Yeteneği ve âşıklığı yörede kendisini tanıyanlar tarafından hâlen söylenmekte ve kuşaktan kuşağa aktarılmaktadır. Ömrünün sonuna kadar dedelik yapan âşığın başka bir işle uğraştığına dair kaynaklarda herhangi bir bilgi bulunmamaktadır. Özkoluaçık, 10 Şubat 1952 tarihinde doğduğu köyde vefat etmiş ve burada defnedilmiştir (Özmen 1998: 67-68; Yardımcı 2015: 97).

Âşık Mahiri’nin şiirleri yalnızca, İsmail Özmen tarafından hazırlanan Alevi Bektaşi Şiirleri Antolojisi adlı eserde yayımlanmıştır. Yaşadığı çevrede oldukça iyi bir âşık olduğu aktarılmaktadır. Gerek Koluaçık Hacım Sultan adlı Alevi ocağına mensup bir dede ailesinden gelmesi gerekse de Bektaşiliğin Çelebi kolundan icazet alarak dede olması âşığın çocukluk ve gençlik yıllarından itibaren Alevi Bektaşi saz ve şiir geleneğinin içinde yetişmesini sağlamıştır. Dolayısıyla şiirlerinin konusunu da mensubu olduğu inancın felsefesi ve tasavvufi düşüncesi oluşturmuştur. Şiirlerinde Hz. Muhammed, Hz. Ali, Ehlibeyt, Oniki İmamlar, Hacı Bektaş Veli ve diğer Alevi eren ve evliyalarına duyduğu muhabbeti açık bir biçimde görmek mümkündür. Bâdeli bir âşık olan Mahiri’nin mürşidine olan ilahi aşkını tasvir ederken şiirlerinde “Ferhat ile Şirin” ve “Leyla ile Mecnun” gibi halk hikâyesi kahramanlarına; seyri sülukunda nefisle mücadelesini dile getirirken de “Battal Gazi”, “Mansur” ve Nesimi”ye telmihte bulunduğu görülür. Mahiri’in şiirlerinde “Mürşid-i kâmil”, “pir”, “Şah”, “Urum Erenleri”, “Ehlibeyt”, “Oniki İmam”, “Koluaçık Hacım Sultan”, “Hacı Bektaş Veli”, “Seyyid Battal Gazi”, “Nesimi”, “Mansur”, “Cabir”, “Şah-ı Merdan”, “dört kapı”, “cem”, “Şir-i pençe”, “Zülfikâr” vb. Alevi Bektaşi inancı ve tasavvufuna ait terim, kavram ve şahıs isimlerine sık sık yer verdiğini mevcut az sayıdaki şiirinden dahi anlamak mümkündür (Özmen 1998: 67-72).