Madde Detay

İstanbul’da doğdu. Asıl adı Ali’dir. İshak-zâde Ali Mislî Efendi olarak tanındı. Şair Ârifî Mehmed Efendi’nin oğlu, Sultan IV. Mehmed döneminde Kahire kadısı iken vefat eden İshak-zâde Zuhûrî Mehmed Efendi’nin de torunudur. Fatîn Tezkiresi (Çifçi: 368)’nde yanlışlıkla İshak-zâde Zuhûrî Mehmed Efendi, Ali Mislî Efendi’nin babası olarak gösterilmiştir. Medrese öğrenimi gördü. 1131/1718-19 yılında Şeyhülislâm Yenişehirli Abdullah Efendi’den mülazım oldu. Durmuş-zâde Ahmed Efendi’nin yanında talik hattını öğrendi ve hızlı ve güzel talik hattıyla beğenildi. Tezhip ve resim yapma yeteneği de vardı. 60 yıl kâtiplik yaptı. Bir süre müderrislik de yaptıktan sonra Brovnik’te kadılığa atandı. Rumeli kadısı iken 1189/1775-76 yılında vefat etti. 

Dîvân’ı ve Münşe'ât’ı vardır (İnce 2006: 380).Şiirlerinde Mislî mahlasını kullandı. Şiirleri Sâlim Tezkiresi (İnce 2005: 612)’nce övülmüştür. Salim Tezkiresi (İnce 2005: 612-613)’ndeki iki manzumesinden geleneğe hâkim olduğu ve günlük dilden gelen unsurları başarılı bir şekilde kullandığı görülmektedir.

Akbayar, Nuri (hzl.) (1996). Mehmed Süreyyâ Sicill-i Osmanî. C. 4. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay. 1094.

Çifçi, Ömer (hzl.) (yty). Fatîn Davud Hâtimetü’l- Eş‘âr (Fatîn Tezkiresi). http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/Eklenti/10736,metinpdf.pdf?0 (erişim tarihi: 16.03.2014).

İnce, Adnan (hzl.) (2005). Tezkiretü’ş-Şu‘arâ Sâlim Efendi. Ankara: AKM Yay. 612-613.

İnce, Adnan (2006). “Mislî”. Türk Dünyası Ortak Edebiyatı, Türk Dünyası Edebiyatçıları Ansiklopedisi. C. 6. Ankara: AKM Yay. 

Karatay, Halit (2008). Hattat Divân Şairleri. Ankara: Akçağ Yay. 267.

Kurnaz, Cemâl ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî -  Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. C.I-II. Ankara: Bizim Büro Yay. 905.

Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi (1986). C. 6. “Mislî Ali Efendi (İshakzâde)”. İstanbul: Dergâh Yay. 382.

Hıtta-i mısr-ı kitâbetde (kulun) Yûsuf idim

Efser-i himmetime gıbta ederlerdi ‘ibâd

Etmeyip pîrehenim sırrıma belki mahrem

Sâkin-i künc-i kanâ‘at iken ehl ü evlâd

Çıkarıp ipligimi çarh-ı denî bâzâra

Etdi bir pûla beni pîre-zen-i dehr mezâd

Ve lehû

‘Âlem ol ‘Azrâ-i ‘izârın sâkiyâ mestânesi

Zühre bezminde o şem‘-i tâhirin pervânesi

Hûblâr mihr ü vefâ dersin ferâmûş etdiler

Ol şeh-i bî-dâd-ı hüsnün söylenir efsânesi

Nat‘-ı ‘âlemde nice şâh u gedâyı mât edip

Verdi meydân esb-i nâza cünbiş-i ferzânesi

Dahı kundakda yatır bir nâmlı âfetdir o şûh

Beslemiş mehd-i hilâl içre felekde anesi

Dâne döksem halka-i teshîre gelmez bir perî

Kâf-ı istignâda ol ‘ankâ-cenâbın lânesi

Hâneme etmez tenezzül eylesem teklîf-i mey

Olsa Mislî bezminin hurşîd-i zer peymânesi

(İnce, Adnan (hzl.) (2005). Tezkiretü’ş-Şu‘arâ Sâlim Efendi. Ankara: AKM Yay. 612-613).