Madde Detay

Niyazi Ece, 20 Şubat 1955'te Erzincan'ın Tercan ilçesine bağlı Gafur Efendi köyünde doğmuştur. Ece, görme engelli olduğu için okula gidemez. Altı Nokta Körler Derneğinde okuma yazma öğrenen âşık, ilkokul diplomasını buradan alır. Beş erkek kardeşi olan âşığın ağabeylerinden biri Kızılırmak'ta boğulur. Niyazi Ece evli ve dört çocuk babasıdır (Şengül 2010: 400).

Niyazi Ece, on dört yaşında şiir söylemeye başlar. İlk şiirinde yaşadığı köydeki insanların durumlarını anlatır. Kendisini âşıklık geleneğinin içerisinde konumlandıran Ece, rüya görme ve bade içme motiflerine inanmadığını, fakat şiir yazarken görmüş olduğu rüyaların etkisinde kaldığını belirtir. Âşığın bir ustası yoktur, saz çalmayı kendi kendine öğrenir. Şiirlerinde mahlas olarak bazen Niyazi bazen de Niyazi Ece ismini kullanır. Âşık meclislerine, şiir dinletilerine katılır ancak atışmalarda yer almaz. Âşık, irticalen şiir söyleyebilir. Söylediği şiirler üzerinde daha sonra değişiklikler yapar (Şengül 2010: 405).

Niyazi Ece'nin ailesinde kendisinden başka âşık yoktur. Âşık; Daimi, Ali Ekber Çiçek ve Turan Engin ile görüşür. Niyazi Ece'nin etkisinde kaldığı kişiler Mahzuni Şerif, Muhlis Akarsu, Âşık Veysel, Yunus Emre, Hacı Bektaş Veli, Mevlana ve Baba Mansur'dur. Haksızlığa karşı olmasından dolayı Pir Sultan Abdal'ı kendisine örnek alır. Ozanlar Birliği, Atatürkçü Düşünce Derneği ve Altı Nokta Körler Derneğine üyedir (Şengül 2010: 406).

Şiirlerini hece ölçüsüyle kıtalar hâlinde yazar. Hecenin yedili, sekizli, on birli ve on altılı kalıplarına hâkimdir. Şiirleri çoğunlukla koşma ve mani türündedir. Ece, şiirlerinde insanlığı etkileyen konulara, ülke sorunlarına, sömürü sorununa değinir. Köy ve köy hayatı âşığın şiirlerinin bir diğer önemli konusudur. Mustafa Kemal, Mevlana ve Mahzuni Şerif hakkında da şiirler yazar.