Madde Detay

Edirne’de doğdu. Asıl adı Mehmed’dir. Çok hızlı yazı yazan babasına Div-dest dendiği için Sihrî de Div-destoğlu sanıyla meşhur olmuştur. Babası gibi yazı yazmada eli çabuk ve kültürlü olduğu için Kemâlpaşa-zâde’nin Edirne kadısı olduğu dönemde ona uzun yıllar kâtiplik yapmıştır. Aynı zamanda Molla İdris, Kadı-zâde-i Acemî ve Tâci-zâde’ye de hizmetlerde bulunmuştur. Meşâ’irü’ş-Şu’arâ’da Sihrî’nin, Âşık Çelebi ve şair Mesîhî ile mektuplaştıkları kayıtlıdır. Hayattayken bir hayli mal ve mülk sahibi olan Sihrî, ömrünü içki âlemlerinde tüketmiştir (Kılıç 2010: 949-53, İsen 1994: 227, Eyduran 2009: 372). Âşık Çelebi’ye göre kuvvetli bir hafızaya sahip olan Sihrî, devrindeki bütün ileri gelenler ve şairler arasında yaşananları, latifeleri ve hikâyeleri aklında tutabilen biriydi (Kılıç 2010: 950). Sihrî’nin nerede ve ne zaman öldüğüne dair kaynaklarda herhangi bir bilgi bulunmamaktadır.

Sihrî, güzel şiirlerle birlikte çeşitli hikâyeler, latifeler, tarih kıt’aları ve sohbet yazıları yazmıştır.

Akbayar, Nuri (hzl.) (1998). Mehmed Süreyya, Sicill-i Osmânî (Yâhud Tezkîre-i Meşâhir-i Osmânî).C. 5. İstanbul: Kültür Bakanlığı-Tarih Vakfı Ortak Yay.

Canım, Rıdvan (1995). Edirne Şairleri. Ankara: Akçağ Yay.

Eyduran, Aysun S. (hzl.) (2009). Kınalı-zâde Hasan Çelebi, Tezkîretü’ş-Şu’arâ, Tenkitli Metin A. Ankara: KTB. Yay. E-kitap: http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/belge/1-83504/kinalizade-hasan-celebi---tezkiretus-suara.html [Erişim Tarihi: 25.11.2013].

İpekten, Halûk (vd.) (1998). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay.

İsen, Mustafa (hzl.) (1994). Künhü’l-Ahbâr’ın Tezkire Kısmı. Ankara: Akçağ Yay.

Kazancıgil, Ratip (hzl.) (1996). Abdurrahman Hıbrî, Enîsü’l-Müsâmirîn, Edirne Tarihi, 1360-1650. İstanbul: Türk Kütüphaneciler Derneği Yay.

Kılıç, Filiz (hzl.) (2010). Âşık Çelebi, Meşâ’irü’ş-Şu’arâ-İnceleme-Metin. C. 2. İstanbul: İstanbul Araştırmaları Enstitüsü Yay.

Kurnaz, Cemal ve M. Tatçı (hzl.) (2001). Nail Tuman Tuhfe-i Nailî- Dîvân Şâirlerinin Muhtasar Biyografileri. C.1. Ankara: Bizim Büro Yay.

Şemseddin Sâmî (1314). Kâmûsu’l-Âlâm. C. 4. İstanbul: Mihran Matbaası.

GAZEL

Olduñ ey Yusuf-ı sânî çü bugün kâr ehli

Eyledüñ halk-ı cihânı kamu bâzâr ehli

Ey sanem deyr-i cihânda saçın arz etseñ eger

Ehl-i İslâm iderdüñ kamu zünnâr ehli

Âteş-i hicrüñe yandıgum itsem zâhir

Isına nâr-ı cahîm içre benüm nâr ehli

Ey kamer sûz-ı gamuñ cismime pul pul dâgı

Öreli tâs-ı felek içre benüm zâr ehli

Pâymâl eyleme gel Sihrîyi göñlüm ele al

Degmede girmez ele hoşça gör ey yâr ehli

(Canım, Rıdvan (1995). Edirne Şairleri. Ankara: Akçağ Yay. 149.)