Madde Detay

Süleyman Bektaş, Hz. Ali’nin oğlu İmam Hüseyin’in soyundan olduğu söylenen ve Alevi-Bektaşi geleneğinde önemli bir konuma sahip olan Türkmen dervişi Sarı Saltuk’un soyundan gelmektedir. Bektaş, İsmail ve Hatice Bektaş çiftinin üçüncü çocuğu olarak 1929 yılında Elazığ’da doğdu. İlkokul, ortaokul ve lise öğrenimini Elazığ’da tamamlayan şair, 1949’da İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ne kaydını yaptırdı. Ancak hukuk eğitimini üçüncü sınıfta bırakan Bektaş; İstanbul Tuzla Piyade Okulunda Yedek Subaylık, İstanbul Sular İdaresi Müdürlüğünde, Bünyan Elektrik Direkleri Şirketiyle Fe-Ga A.Ş. ve Libya’daki Enka Beraga Şantiyesi’nde çeşitli görevlerde çalıştı. Daha sonra Bursa’ya yerleşti.

Süleyman Bektaş, yerli kaynakların yanı sıra Paul Éluard, Federico García Lorca, Konstantin Kavafis gibi yabancı şairleri takip eder. 1972 yılından itibaren Hürriyet Kelebek’te şiirler yayımlamaya başlayan şair, Hürriyet Kelebek’in 8 Ocak 1974 tarihinde düzenlediği ödüllü İnönü Şiir Yarışmasında birinciliğe layık görülür.

Bektaş’ın ilk dönem şiirleri, “tema, dil ve üslup özellikleri bakımından arabesk özellikler taşımasına rağmen şiir cümlesindeki sağlamlık ve imaj kültürünün zenginliğiyle dikkat çekmektedir.” (Özcan 2014: 23) 1970-1980 yılları onun şiirde en verimli olduğu dönemdir. Bu dönem şiirinin en belirgin temaları aşkın, ayrılığın, ümitsizliğin ve yalnızlığın doğurduğu melankolidir. 1970’ten sonra Hürriyet Kelebek, Hisar, Varlık ve Cumhuriyet dergilerinde şiirleri yayımlanmaya başlayan Süleyman Bektaş’ın bu dönem şiirleri, “doğal bir durumun oluşumunu anlatan ve somutlaştırma eğilimi ağırlıklı bir yer tutan özellikleriyle ön plana çıkmaktadır.” (Özcan 2014: 16) Şiirlerinde saf bir dil kullanmayı tercih eden Bektaş oldukça güçlü bir imaj dünyasına sahiptir. Şiirlerini yayımladığı tek kitabı Acı Şölen olan şair, diğer şiirlerini tasnif edip dosyalamış; ancak yayımlamamıştır.