Madde Detay

Emin Yıldızdal 1930'da Van'ın Gülsümler (Şığkara) köyünde doğmuştur. Aslen İran muhacirlerindendir. Azeri olan babası, İran’a bağlı Rızaiye şehrinin Bent köyünden Van’a gelir ve sonradan Alaköy’e yerleşir. Yedisi kız ve dördü erkek olmak üzere toplam on bir çocuğu vardır. Karayollarından emekli olan âşık, hâlen aynı köyde yaşamaktadır (Arvas 2005: 84).

Sosyokültürel çevrenin, âşıklığın oluşum ve gelişimi üzerinde ne tür etkilerinin olduğunu açıklama bakımından âşığın yaşadıkları dikkat çekicidir. Âşığın aktardıklarına göre, Erzurum taraflarından gelen ve köy köy gezen âşıklar Alaköy’e de uğrarlar. Emin, bu âşıkların nerede ve ne zaman çalıp söylediklerini şöyle aktarır: “Biz o zaman 10-15 yaşlarındaydık. Köye uğrayan âşıklar kışın gelirlerdi. Büyük tandır evlerinde çalıp söyleyen âşıklara biz de heves ederdik.” Özenme bu anlamda sanatının ilk aşamasını teşkil eder. Adını mahlas olarak kullanan âşık, sözlerinin devamında saza ilgi duyduğunu fakat fakirlikten saz alamadığını belirtir. Karagündüzlü Davut’la birlikte kaldığını ve onun iyi bir hikâyeci olduğunu anlatan âşık, ondan kendisine ait herhangi bir şiir duymadığını ifade eder. Davut’un dışında Mehmet Ali, Mahmut ve İsmail Dayı’dan da bahseden âşık, böylece türkülü hikâyeleri kimden öğrendiğini de açıklamış olur (Arvas 2005: 84). Emin, eskiden hikâyelere ait türküleri ezgileriyle beraber okumasına karşın, şu an kalp rahatsızlığından dolayı sadece türkü dizelerini aktarabilmektedir. Ana hatlarıyla anlattığı hikâyeler arasında “Kurbanî”, “Hasta Kasım”, “Ercişli Emrah” ve “Kerem ile Aslı” bulunur. Ancak büyük bir kısmını unuttuğu ve sadece olayların sırasını bildiği için bu hikâyeleri tüm detaylarıyla anlatamaz. Unuttuğu diğer hikâyeler arasında “Tufarganlı Abbas”, “Leyla ile Mecnun”, “Âşık Garip” ve “Sümmani ile Gülperi” bulunur (Arvas 2005: 84).