Madde Detay

İzmir’de doğdu. Hayatının çok büyük kısmını İzmir’de geçirdi ve hâlen İzmir’de yaşamaktadır. Denemeye, eleştiriye olan ilgisinin yanı sıra İngiliz Dili ve Eğitimi bölümünde okurken çeviriye de ilgi duydu. Ancak mezun olduktan sonra şiir, deneme ve eleştirel metinlerinin aksine çevirilerini yayımlamayı çok fazla tercih etmedi. Karakiraz’ın şiirleri, denemeleri, eleştiri ve inceleme yazıları, Akatalpa, Aksi Sanat, Babylon Şiir Kenti, Barbarları Beklerken, Bireylikler, CazKedisi, Dip, Gard, Hayal, Klaros, Koza Düşünce, Mühür, Orlando, Roman Kahramanları, Sahne, Şiirden, Şiiri Özlüyorum, Ücra, Varlık, Yasakmeyve, Yıldız Tozu vb. dergilerde, fanzinlerde ve internet sitelerinde yayımlandı. Yerüstü, Şatokilitli ve Yer Üssü Alfa isimli fanzinleri hazırladı ve çıkardı. Yerüstü'nü kitap dizisi olarak çıkarmaya devam etti, Yer Üssü Alfa fanzin macerası ise düzensiz aralıklarla da olsa sürmektedir. İzmir edebiyat çevresinin de ilgi gösterdiği, Yerüstü Şiir Okumaları adı altında bir atölye çalışmasını iki yıl yürüttü. Nâzım Hikmet Kültür Merkezi İzmir şubesinde, Şiir Ağacı atölyesi kapsamında, Şiirli Zaman Makinesi oturumlarını hazırlayıp yönetti. Kurşun Kalem edebiyat dergisinin ve Yerüstü kitap dizisinin yayın kurulunda yer aldı; hâlen CazKedisi şiir ve şiir kültürü dergisi yayın kurulunda yer alıyor ve dergi için şair ve yazarlarla Poetik Karşılaşmalar başlığı altında, ilgili şair/yazarların kitapları odağında eleştirel yanı ağır basan söyleşiler yapmaktadır. Şiirlerinden yapılan küçük bir seçki İngilizce ve Ermeniceye çevrilmiştir.

Erkan Karakiraz, postmodern çağın açmazları içerisinde yazmaya başladı. Hayata ilişkin izlenimleri onun bir itiraz şiiri geliştirmesine neden oldu. Bu yüzden yeraltı (underground) edebiyat anlayışına yakın aranışlara girdi. İçerik olarak hayatta olan bitenlerdeki açmazları, bireysel ve toplumsal yanılgıları şiirlerinin konusu ve teması kıldı. Özellikle İçgeçit (2016) adlı ilk kitabında seçtiği içerikler ve biçimsel aranışlarıyla farklı, kendine özgün bir şiiri geliştireceği anlaşıldı. Deneysel ve görsel şiir disiplinlerinin olanaklarından yararlanır. Sonrasında yazdığı şiirlerle Türk şiir geleneğinden kopuş noktasında konumlandırılır. İkinci kitabı Gürülüt (2018), bu kopuşun ilanı olur. Veysel Çolak bu kitap üzerinden yaptığı değerlendirmede şunları söyler: "Bir şiir üzerine gidimli düşünüyorsanız; şiirdeki bir sözcükten, bir bağdaştırmadan, bir imgeden, bir dizeden ötekine geçerek; biçimsel, yapısal, sessel, anlamsal çıkarımlarda bulunarak o şiirin bütününe ilişkin bir yargıda bulunabilirsiniz. Yani bir şiiri, o şiirde bulunan verilerle (şiire temel olan ana ilkeler) değerlendirmek durumundasınız; ama şiir diye adlandırılan bazı metinler üzerine gidimli düşünmenizin olanağı yoktur. Bu noktada "sezgi" giriyor işin içerisine. Oluşturan öğelerine değil, şiirin bütününe bakarak söz konusu metni kavramaya çalışırsınız. Böyle yapıldığında, kültürel donanımınıza göre istediğiniz anlamları yükleyebilirsiniz o şiire. Bunun da yeterli olmadığını görürsünüz. Şairin neden böyle bir metin oluşturduğunu düşünürsünüz. Şiiri bırakır, şairi düşünmeye başlarsınız. Şairin delirdiğini, kendini parçaladığını, çığlık attığını, her şeye isyan ettiğini düşünürsünüz. Şiiri değil ama şairi anlarsınız. Hak verirsiniz ona." Söz konusu kitapta, şairin ne denli sıkıntıda olduğunu, bunaldığını, çaresizlik içerisinde kendini parçaladığını yansıtır. Kitabın alınlığındaki "Her şey şiirdir." sözü ile kitabın sonundaki "Şiir yoktur." sözü düştüğü ikilemi de yansıtır. Platon'a yaklaşıp her şeyin şiir olduğunu söylerken, bu kitaptaki şiirlerine bakarak şiir yoktur diyerek, süregelen şiirin bütünüyle yadsınması noktasına varır.