Madde Detay

Asıl adı Harun Arat olan âşık, 1958 yılında Sivas Ulaş’ın Gürpınar köyünde doğar. Aslen Malatya’nın Karslılar köyünden gelip Gürpınar’a yerleşen “Şatıroğulları” oymağındandır. İlk ve orta tahsilini köyünde yaptıktan sonra gurbete çıkar, ülkenin birçok yerini gezer. Evli ve dört çocuk babasıdır. Hâlen Ankara’da bir kamu kuruluşunda çalışmaktadır (Kaya 2009: 80).

Âşık, şiirlerini hece ölçüsüyle söyler. Yarım kafiyeye ağırlık vermekle birlikte tam ve zengin kafiye de kullanır. Şiirlerinin büyük kısmını koşma nazım biçiminde yazar. Şiirlerinin son bendinde Harun mahlasını kullanır. Şair, şiirlerinde sade bir Türkçe kullanır. Şiirleri içerik yönünden ele alındığında âşığın şiirlerinde sevgi, tabiat gibi konular bulunurken ayrıca memleket sevgisini ele alan şiirler de yer alır. Şiirlerinde konu olarak yer yer toplumsal veya bireysel yergiler de yer alır.

Saza söze 7-8 yaşlarındayken yönelir. Gençliğinde gördüğü bir rüyadan sonra kendisini bu alanın içinde bulur. Gördüğü rüya şu şekildedir: 14-15 yaşlarındayken Gürpınar Köyü’nün İğdeli mevkiinde uykuya dalar. Rüyasında aksakallı bir ihtiyar, Harun’a içmesi için iki bardak su verir. Harun içip içmemekte tereddüt eder. Bardaktaki suyun birisini, diğerininkinin de yarısını içer. İhtiyar: “Oğlum sazı bırak, söze bak.” der. Bu arada uyanır. Şiirlerinin bir kısmını İçimdeki Ses adlı bir kitapta toplar. Hayat felsefesini sevgi ve saygı üzerine kurar. Şiirlerinde mahlas olarak adını kullanır. Şiirlerinde ayakları dışında tekniği sağlamdır (Kaya 2009: 80).