Madde Detay

Ali Emîrî’ye göre takriben 930/1523-24 yılında (1328: 292) Diyarbakır’da doğdu. Öğrenimini memleketinin ileri gelen âlimlerinden alarak tamamladı. 960/1552-53 yılında Bağdat ve civarına giderek bir müddet burada yaşadıktan sonra tekrar Diyarbakır’a dönen Humârî Çelebi, 1000/1591-92 yılında vefat etti.

Herhangi bir eserinin olup olmadığı hakkında elde bilgi bulunmayan Humârî, yazmış olduğu şiirleri rağbet gören bir şairdi. Özellikle yazmış olduğu âşıkane gazellerle şöhret bulan Humârî, Bağdat’ta bulunduğu zamanlarda Fuzûlî ve Rûhî ile tanışma imkânı bulmuştur.

Akbayar, Nuri (hzl.) (1998). Mehmed Süreyya, Sicill-i Osmânî (Yâhud Tezkîre-i Meşâhir-i Osmânî). C. 5. İstanbul: Kültür Bakanlığı-Tarih Vakfı Ortak Yay.

Ali Emîrî (1328). Tezkîre-i Şuarâ-yı Âmid. İstanbul.

İpekten, Halûk, M. İsen, R. Toparlı, N. Okçu ve T. Karabey (1998). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay.

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatcı (hzl.) (2001). Mehmet Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî- Dîvân Şâirlerinin Muhtasar Biyografileri. C. 1. Ankara: Bizim Büro Yay.

Solmaz, Süleyman (hzl.) (2005). Ahdî, Gülşen-i Şu’arâ (İnceleme-Metin). Ankara: AKM Yay.

Gazel

Düşüp aşk âteşine yakdı cismin cümleten meş’al

Sana âşık geçer var ise ey sîmîn-beden meş’al

Şeb-i hicrân gönül Ya’kûbına besdür firâkunla

Hayâl-i ârızun ey Yûsuf-ı gül-pîrehen meş’al

Degül necm gice ile ârızun seyr itmege ey meh

Ele almış felekde her melek bir nûrdan meş’al

Şebîhûn itmege di askerin şâh-ı bahâr ey dil

Degül üşkûfe-i hûnîn yakar yer yer çemen meş’al

Meger bezm-i şebâna itmek istersen ki gülşende

Gümüşden zanbak almışdur ele ey sîmten meş’al

Şehîd-i tîg-i hûnrîzün olan uşşâkun ey gül-ruh

Mezârında yakupdur lâle-i hûnîn kefen meş’al

Ruh-ı gülnârı oldukda fürûzân-ı âteş-i meyden

Humârî şermden ol bezmde kılmaz vatan meş’al

(Ali Emîrî (1328). Tezkîre-i Şuarâ-yı Âmid. İstanbul. 296).