Madde Detay

Asıl adı İlhan Çıtak'tır. Yazı ve öykülerinde Ethem Nejad Sandukçu imzasını da kullandı. Emine Hanım ile tornacı Şerif Ali Çıtak'ın oğlu olarak 9 Mart 1965'te Balıkesir / Ayvalık'ta doğdu. İzmir Atatürk Lisesini ve Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünü bitirdi (1987). İstanbul'da Sardunyalar ve Kaplumbağalar adlı üç aylık (fotokopi) dergi çıkardı. Gümüşhane'de (1988-89) ve İzmir Amerikan Lisesinde (1989-94) edebiyat öğretmenliği, Pensilvanya'da (ABD) bir şirkette yapı ve elektrik donanımı teknik asistanlığı (1996-99) yaptı. Hâlen aynı kentte, Leigh Üniversitesinde bilgi teknolojisi ve kütüphane teknik asistanı olarak görev yapmaktadır. Evli ve bir çocuk babasıdır.

İlhan Durusel, edebiyat hayatına şiirler yazarak başladı, ilk şiiri "Bir Kördü Ermiş", 1989'da Mavi Derinlik dergisinde çıktı. Öykü, şiir ve yazılarını İzmir Sanat Günlüğü, Sombahar, Cumhuriyet Kitap, Kitap-lık dergilerinde ve New York'ta Türkçe olarak fotokopiyle çoğaltılan Yeni Rakı dergisinde yayımladı. Öykülerinde kendine has bir atmosfer kurmayı başaran İlhan Durusel, şiir ile öykünün harmanlandığı metinler kaleme aldı. Kendisi ile yapılan bir söyleşide bu durumu şu cümlelerle açıkladı: "Şiiri bilmek şair olmaya yetmiyor ama, bunu unutmayalım. Şiirden anlamadan iyi bir hayat yaşamak da mümkün değil. Şiirden anlıyorum deyip başkalarından daha iyi bir hayat yaşadığımı iddia etmiyorum elbette... Ama tanıdığım insanların çoğundan daha ilginç bir hayat yaşıyorum, bunu da büyük oranda şiire borçluyum."(Durusel, 2016). Öykücü kimliği ile ön plana çıkan Durusel, Karakalem Requiem: Yüz Ünlü Türk'e Hüzünlü Türküler (2003), Otlar Çağırıyor (2014), Kısa Kısa Kıssalar (2015), Yavaş Ateş (2016) ve Blöf Kitap (2018) adlı kitaplarında denemelerini, anlatılarını ve mizahi türdeki yazılarını bir araya getirmiştir.

Durusel, Dil Tutulması kitabında şiirlerini yayımlar. Kitap için "Sunu" kaleme alan Asuman Susam, Durusel'i "çağının en kendine özgü kalemlerinden" biri olarak tanımlar. Şiirlerin ise bir medeniyet okuma çabası olarak yorumlanması gerektiğini belirtir, şiirlerdeki farklılıklara ve özgünlüğe dikkat çeker: "Dil işçiliği, özeninden öte kendisi olma, ona dönüşme şiddeti taşıyan, bu şiddeti tuhaf söylem yumuşaklığı ile hemhal eden, insanı, insanla derdinin olduğu yerden çiğ et gibi çiğneyen ve tüküren, geçmişi şimdiyle ilişkilendirirken onu tarihi bağlamından koparma bahasına, anakronik bir uzamda, eleştirelliğin içinden sivrilten şiirler" (Durusel, 2019: 9).