Madde Detay

Edirneli’dir. Kanunî devri şairlerindendir. Safâyî’nin yanı sıra Sıfâtî mahlasını da kullandı. Devrinin tanınmış cerrahlarından olduğu için “Cerrah Sıfâtî” adıyla tanındı. Latîfî’nin verdiği bilgilere göre dükkânı, devrindeki âlimlerin ve şairlerin toplandığı bir merkez durumunda idi. Ölümü hakkında kaynaklarda bilgi bulunmamaktadır. Ancak Latîfî’nin ifadelerinden şairin tezkiresini yazdığında hayatta olduğu anlaşılmaktadır. Buna nazaran adı geçen tezkirenin yazıldığı 1546 yılında hayatta olduğu söylenebilir. Sehî, Sıfâtî olarak kaydettiği şairin cerrahlık ilminde büyük usta, iyi huylu ve açık gönüllü bir kimse olduğunu belirtirken pek çok şiiri ve eserleri olduğunu bildirmekte, ancak eserlerinin neler olduğuna dair bir bilgi vermemektedir. Latîfî ise Safâyî’nin şiirlerini “yüzeysel ve sade” olarak değerlendirir. Her iki mahlasıyla Eğridirli Hacı Kemâl’in Câmi’u’n-Nezâ’ir'inde 15, Edirneli Nazmî’nin Mecma’u’n-Nezâ’ir’inde 19 ve Pervâne Bey Mecmuası’nda 10 adet şiiri yer almaktadır.

Abdurrahman Hıbrî. Enîsü’l-Müsâmirîn. İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi, TY. 451, vr. 72a.

Canım, Rıdvan (hzl.) (2000). Latîfî, Tezkiretü’ş-Şu’arâ ve Tabsıratü’n-Nuzemâ. Ankara: AKM Yay.

Canım, Rıdvan (1995). Edirne Şairleri. Ankara: Akçağ Yay.

Eğridirli Hacı Kemâl. Câmi’u’n-Nezâ’ir. Bayezıd Kütüphanesi No. 5782, vr. 25a, 39b, 40a.

Köksal, M. Fatih (2012). Edirneli Nazmî, Mecma’u’n-Nezâ’ir. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1-292688/h/edirneli-nazmi-mecmaun-nezair.pdf.[erişim tarihi: 20.03.2013]

Köksal, M. Fatih (2007). “Safâyî”. Türk Dünyası Edebiyatçılar Yazarlar ve Şairler Ansiklopedisi. C. 7. Ankara: AKM Yay. 424.

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Nail Tuman, Tuhfe-i Nâ’ilî. Ankara: Bizim Büro Yay.

Kurtoğlu, V. Behçet (1967). Şair Tabibler. İstanbul: İstanbul Fetih Cemiyeti Yay.

Peremeci, Osman Nuri (1940). Edirne Tarihi. İstanbul: Resimli Ay Matbaası.

Pervâne Bey. Mecmû’a-i Nezâ’ir. Topkapı Sarayı Kütüphanesi Bağdat No. 406, vr. 9a, 11b, 57a…

“Safâyî” (1998). Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi. C. 8. İstanbul: Dergâh Yayınları.

Sehî (1325). Tezkire-i Sehî. İstanbul: Matbaa-i Âmidî.

  GAZEL 

 Ey sabâ hû olmış almak sünbülinden bû saña

 Varasın hoş-dem olasın ger kalursa bu saña

 İrse idi la’l-i cân-bahşuña ger Hızr’uñ eli

 Viredi biñ çeşme-i hayvânını bir bû saña

 Bîşe-i dehrüñ peleng ü bebr ü şîri gürbeveş

 Tañ degül râm olsalar ey gözleri âhû saña

 Çünki müjgân-ı hayâlin hoş idündüñ ey gözüm

 Rûz u şeb andan girü oldı harâm uyhu saña

 Zülfüñ añup murg-ı dil künc-i hazenden çıkmasa

 Ey gülistân-ı ferah gam baña ne kaygu saña

 Cennet-i vaslında çün dîdâra vâsılsın bugün

 Yarın ey dil dûzeh-i hecrinde ne korhu saña

 Kâbe kavseyn ile ev ednâ makâmın gösterür

 Ey Safâyî bak dogınca ol hilâl-ebrû saña

(Köksal, M. Fatih (2012). Edirneli Nazmî, Mecma’u’n-Nezâ’ir. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1-292688/h/edirneli-nazmi-mecmaun-nezair.pdf.[erişim tarihi: 20.03.2013].176)