Madde Detay

Atâî (Özcan 1989: 720)’ye göre Konyalı, Mehmed Nâil Tuman (Kurnaz, Tatçı 2001: 552) ve Sicill-i Osmanî (Akbayar 1996: 1421 ) göre Alâ’iye/Antakyalı Manav Tâceddin Efendi’nin oğludur. Mehmed Sâdık Sıdkî Efendi olarak bilinir. Anne tarafından seyit olup soyu Muhaşşî Şeyhzâde Efendi’ye dayanmaktadır. 980/1572 yılının sonunda doğmuştur. İyi bir öğrenim görmüş ve devrin önemli hocalarından olan Mütekâid Seyfullah Efendi’den dersler almıştır. Rebiyülâhır 1018/Ağustos 1609’da Burgoz Mehmed Paşa, Muharrem 1020/Nisan 1611’de Hayreddin Paşa, Cemaziyelâhır 1021/Ağustos 1612’de Fethiyye Mehmed Paşa, Muharrem 1024/Mart 1615’te İsmihan Sultan, Recep 1027/Temmuz 1618’de Semâniye, Muharrem 1029/Ocak 1620’de Kalenderhane, Zilhicce 1029/Kasım 1620’de Edirne Selimiye, Zilhicce 1030/Kasım 1621’de İstanbul Selimiye medreselerine müderris olarak atanmıştır. Şaban 1031/Temmuz 1622’de Manisa kadısı olmuş ve bu görevden Zilhicce 1032/Ekim 1623’te azledilmiştir. Cemaziyelâhır 1035/Mart 1626’da Eyüp kadısı olmuş ve bu görevi de kısa sürmüş Zilkade 1036/Ağustos 1627’de azledilmiştir. 1038/1628 yılı ortalarında 56 yaşındayken İstanbul’da ölmüştür. Sur içinde Muhaşşî Şeyhzâde Efendi’nin mezarı yakınına defnedilmiştir.

Mehmed Sâdık Efendi, zarif ve nahif, derviş yaratılışlı, güzel ahlâklı bir kişidir. Şiir ve inşasıyla tanınmıştır. Sıdkî mahlasını kullanmıştır.

Akbayar, Nuri (hzl.) (1996). Mehmed Süreyyâ Sicill-i Osmanî. C. 5. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay. 1421.

Cunbur, Müjgân (2007). “Sıdkî”. Türk Dünyası Ortak Edebiyatı, Türk Dünyası Edebiyatçıları Ansiklopedisi. C. 7. Ankara: AKM Yay. 601.

Kurnaz, Cemâl, M. Tatçı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri I-II. Ankara: Bizim Büro Yay. 552.

Özcan, Abdulkadir (hzl.) (1989). Nev’îzâde Atâî Şakaik-ı Nu’mâniye ve Zeyilleri-Hadaiku’l-Hakaik Fî Tekmileti’ş-Şakaik. İstanbul: Çağrı Yay. 720.

Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi (1998). C. 8. “Sıdkî Sâdık Mehmed Efendi (Manav)”. İstanbul: Dergâh Yay. 2.

‘Aceb mi hâce-i Sultân isen her fende fâ’iksin

Sen ol üstâd-ı bî-mânendsin Hünkâra lâyıksın

(Özcan, Abdulkadir (hzl.) (1989). Nev’îzâde Atâî Şakaik-ı Nu’mâniye ve Zeyilleri-Hadaiku’l-Hakaik Fî Tekmileti’ş-Şakaik. İstanbul: Çağrı Yay. 720.)