Madde Detay

Halil Halıcı, 1905'te Yusufeli’nin Demirkent (Erkinis) bucağında doğmuştur. Şiirlerinde Zâhirî mahlasını kullanan âşık, Haliloğulları adıyla anılan aileden Hasan Ağa’nın oğludur. Gençliğinde baba mesleği olan hayvancılıkla ilgilenir. 1920-21 yıllarında Erzurum-Oltu kesimlerinde başlayan Ermeni saldırılarından dolayı iki ağabeyi askere alınır. O sıralar on beş yaşında olan Zâhirî, çobanlık yaparak evin geçimini üstlenir. Okuma yazmayı askerlik yıllarında öğrenir (Özder 1987: 421). 1952’de Erzurum-Artvin yolu açılınca evini Erkinis köprübaşında bulunan zeytin ağaçlarının yanına taşıyarak gelen giden yolculara çay satmakla meşgul olur. Zâhirî'nin sadece yedi şiiri, 1967'de, Mustafa Adil Özder tarafından derlenmiştir (Özder 1987: 418). Âşığın ne zaman nerede vefat ettiği bilinmemektedir.

Zâhirî'nin şiirlerinde yalın bir dil görmekle birlikte mahallî ağızı da ustalıkla kullandığını görülür. Delikanlılık çağında köyün güzel kızlarına deyişler söyleyen şairin iki kardeşi askere alındıktan sonra söylediği ağıt, 1914-1918 Dünya savaşının dinmemiş acılarından izler taşır (Özder 1987. 418). Zâhirî, Artvinli şairlerden özellikle Muhibbî ve Şâmilî hakkında kaynaklık edecek kadar bilgi sahibidir. Âşıklığı bir meslek olarak yapmayan Zâhirî'nin hayatı, ekonomik sıkıntılarla geçmiştir. Yaşamış olduğu bu sıkıntılar, şiirlerine üzüntü ve sitayiş olarak yansımıştır (Özder 1987: 418).