Madde Detay

Aziz Güçlü, 1951 yılında Diyarbakır’ın Bismil ilçesine bağlı Seyithasan (Bakacak) köyünde dünyaya gelmiştir. Babasının adı İbrahim, annesinin adı ise Meryem’dir. İki kız bir erkek kardeşi vardır. İlkokulu Bakacak köyünde okuyan Aziz Güçlü, çocukluk ve gençlik yıllarını da burada geçirmiştir. 1976 yılında İran’a giderek burada tır şoförü olarak üç yıl çalışmıştır. 1979 yılında evlenmiş, 1980’de Almanya’ya giderek burada üç yıl kaldıktan sonra Türkiye’ye dönmüştür. 1984 yılında karayollarına işçi olarak girmiş, bir yıl kadar çalıştıktan sonra işten ayrılmıştır. 1994’te Köy Hizmetlerinde tekrar işçi olarak işe başlamış, bu tarihe kadar geçen süre içerisinde de Avrupa’da çalışmaya devam etmiştir. Köy Hizmetlerinin ardından uzun yıllar Devlet Karayollarında işçi olarak çalışmış ve 2008 yılında bu kurumdan emekli olmuştur. Evli ve dört çocuk babası olan Aziz Güçlü, 2017 yılında geçirdiği kalp krizi sonucu vefat etmiştir (Akın 2011: 142-145).

Mahlas olarak adını kullanan Aziz Güçlü’nün doğup büyüdüğü Seyithasan köyü, öteden beri Diyarbakır’daki Alevi inancına mensup Türkmenlerin yaşadığı en eski köylerdendir. Dolayısıyla Aziz, çocukluğundan itibaren Alevi inancı ve cem ritüelleri içerisinde âşıklık ve zâkirlik geleneğinin canlı olarak yaşatıldığı bir ortamda yetişme imkânı bulmuştur. Çocukluk yıllarından itibaren şiire merak salan Aziz Güçlü, en çok köyün ileri gelen âşıklarından Âşık Aşur Bayram’dan etkilenmiştir. Yine cem ritüellerinde dinlediği Şah İsmail Hatayi, Pir Sultan Abdal, Kul Himmet, Seyyid Nizamoğlu, Derviş Ali gibi tekke şairlerine ait şiirlerle beslenmiş; ayrıca birçok âşık meclisinde bulunarak Âşık Mahzunî Şerif, Davut Sularî, Âşık İhsanî gibi önemli âşıklarla tanışıp onları yakından dinleme şansını elde etmiştir (Akın 2011: 145).

Aziz Güçlü, gençlik yıllarından itibaren saz çalmayı çok arzulamış ama bir türlü öğrenememiştir. Fakat şiirleri içerik ve şekil olarak büyük çoğunlukla âşık tarzının özelliklerini yansıtmaktadır. Bunda şiirlerini irticalen bir ezgi eşliğinde okumasının önemli etkisi vardır. 11’li ve 8’li hece ölçülerini kullanan şairin sade ve akıcı bir dili vardır. Şiirlerinde gurbet, ölüm, sevda ile toplumsal ve yöresel konulara yer vermiştir. Aziz, yöredeki yakınlarının dillerinden de onların sevincini, kederini ifade eden şiirler yazmış ve bu şiirlerde mahlas olarak kendi ismini değil ağzından yazdığı kişilerin adlarını kullanmıştır (Akın 2011: 145-146).