Madde Detay

İstanbul’da doğan Bâhir’in asıl adı İsmail’dir. Sadrazam Sokullu Mehmed Paşa’nın torunlarından Ali Bey’in oğludur. Daha çok İbrahim Han-zâde Hattat İsmail Bey olarak tanındı. Böyle tanınmasına sebep Kanuni Sultan Süleyman’ın kızı İsmihan Sultan ile Sadrazam Sokullu Mehmed Paşa’nın oğulları İbrahim Han’ın soyundan gelmesidir. 1164/1750-51 yılında vefat eden İsmail Bâhir Bey, Eyüp’te atalarının türbesinin yanına defnedildi. Müstakim-zâde “Mîr İsma’îl buldı me’vâda makâm” mısraını ölümüne tarih olarak düşürdü.

Derviş tabiatlı, vakur bir yapıya sahip olan İsmail Bey, iyi bir hattat olmasıyla temayüz etti. Meşhur hat ustalarından biri olan Hoca Mehmed Râsim Efendi’den hüsn-i hattın sülüs ve nesih çeşitlerini meşk ederek icazet alırken nestalik hattını da Kâtib-zâde Mehmed Refî’ Efendi’den meşk etti. Hat ve inşanın yanında şairliğiyle de tanındı. Yazdığı şiirlerde Bâhir mahlasını kullanan şairin, kaynaklarda herhangi bir eserinin olup olmadığı hakkında bilgi verilmediği gibi herhangi bir şiirinden de örnek verilmemiştir.

Akbayar, Nuri (hzl.) (1998). Mehmed Süreyya, Sicill-i Osmânî (Yâhud Tezkîre-i Meşâhir-i Osmânî). C. 2. İstanbul: KB-Tarih Vakfı Yay. 353.

Erdem, Sadık (hzl.) (1994). Râmiz ve Âdâb-ı Zurefâsı, İnceleme-Tenkidli Metin-İndeks-Sözlük. Ankara: AKM Yay. 32.

Ergun, Sadettin Nüzhet (1936). Türk Şairleri. C. 2. İstanbul.

İpekten, Halûk, Mustafa İsen, Recep Toparlı, Naci Okçu ve Turgut Karabey (1988). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay. 

Karatay, Halit (2008). Hattat Divân Şâirleri. Ankara: Akçağ Yay.

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatcı (hzl.) (2001). Mehmet Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî- Dîvân Şâirlerinin Muhtasar Biyografileri. C. 2. Ankara: Bizim Büro Yay. 88.

Müstakîm-zâde Süleymân Sa’deddin (1928). Tuhfe-i Hattâtîn. İstanbul. 124.

Oğraş, Rıza (hzl.) (2001). Es’ad Mehmed Efendi ve Bâğçe-i Safâ-Endûz’u. Ankara: KB Yay. 62.