Madde Detay

1125/1713-14 yılında Diyarbakır’da doğdu. Asıl adı Mehmed’dir. Ahmed Câmî Efendi olarak tanındı. 1215/1800-1801 yılında vefat etti.

Ahmed Câmî Efendi, Ali Emiri Efendi (1328: 129-134)’ye göre neşeli, mukallit ve hoş sohbet bir kimseydi. Ziyafetler düzenler ve coşup herkesin ortasında raks ederdi. Çağdaşı Diyarbakırlı Vâlî, Hâmi ve Lebîb ile dostluk kurarak şiirini geliştirdi. Onların şiirlerine nazireler yazdı. Şiirlerini Hâmî ve Lebib’e tashih ettirirdi. Bazı gazelleri pek sönük, bazıları sadece vezinli, bazıları vezin ve anlamdan uzak olsa da güzel gazelleri ile tarih manzumeleri de vardır. Sesinin güzelliği ile de tanınan Câmî, bazı gazellerini kendisi besteledi. Eserlerine dair bir bilgi yoktur. Fakat Ali Emirî Efendi (1328: 133)’ye göre kendi hattıyla yazılmış bir Mecmûa‘-i Eş‘âr’ı vardır.

Ali Emirî (1328). Tezkire-i Şu‘arâ-i Âmid. C. I. Matbaa-i Âmidî. 129-134.

Güner, Galip ve M. Güner (hzl.) (2003). Ali Emîrî Efendi Esâmî-i Şu‘arâ-yı Âmid. Ankara: Anıl Matbaa ve Ciltevi Yay. 13-14.

Kurnaz, Cemâl ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî, Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. C. I-II. Ankara: Bizim Büro Yay. 124.

Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi (1977). “Câmî Ahmed”. C. 2. İstanbul: Dergâh Yay. 13.

Çıkar fesden o müşgîn kâkülün yer yer nümâyân et

Dagıt âlâm-ı sevdâyı dil-i uşşâkı şâdân et

Döküp zülfün izâra ser-te-ser evvel bahârâsâ

Kazâ-yı hüsnünü reşk-i çemen-zâr u gülistân et

Girip bu hüsn ile cevlângeh-i aşk içre at oynat

Gelen var mı salâ çek her taraf hûbâna meydân et

Kemer-beste olup âşıkların karşında turmuşlar

İnâyet kıl güzellerde efendim sen de bir şân et

Kulundur âşıkındır nice yıldır kûy-ı‘aşkında

Terahhum kıl visâlin Câmî’ye bir lahza ihsân et

(Ali Emirî (1328). Tezkire-i Şu‘arâ-i Âmid. C. I. Matbaa-i Âmidî. 134.)