Madde Detay

Hakkında bilgi veren tek kaynak Meşâ’irü’ş-Şu’arâ’dır. Buradaki bilgilere göre İstanbullu olan Cebrî, şair Keşfî ve Hasbî’nin kızkardeşlerinin oğludur. Âşık Çelebi “hâlâ hayattadır” dediğine göre tezkirenin yazıldığı 974/1566/67’den sonra ölmüş olması gerekmektedir. Yine adı geçen tezkirenin yazıldığında Cebrî Bursa’da hayatını devam ettirmekteydi. Âşık Çelebi Mevlid-i Nebî’si ve Mihr ü Mâh adlı bir eseri olduğunu kaydeder. Bu eserlerin herhangi bir nüshası bilinmemektedir. Yine Âşık Çelebi, Keşfî maddesinde Cebrî’yi de dâhil ettiği akrabalarının adlarını sayarken hepsinin “divan sahibi” olduklarını ifade eder. Necla Pekolcay, Mevlid için “Bir nüshası bilinmektedir.” derse de (1997: 41) bu nüshanın nerede olduğunu bildirmediği için yok hükmündedir. Edirneli Nazmî’nin Mecma’u’n-Nezâ’ir’inde 17, Pervâne Bey Mecmuası’nda 11 adet şiiri yer almaktadır. Şairin günde ortalama yüz beyit, hatta daha fazla yazmayı âdeta görev telakki ettiğini ifade ederek eleştirir ve bunların halk içinde okunmaya değer şeyler olmadığını söyler.

Cunbur, Müjgan (2002). “Cebrî”. Türk Dünyası Edebiyatçılar Yazarlar ve Şairler Ansiklopedisi. C. 2. Ankara: AKM Yay. 495.

Ergun, Sadeddin Nüzhet (1936). Türk Şairleri. C.1.

Kılıç, Filiz (hzl.) (2010). Âşık Çelebi, Meşâ’irü’ş-Şu’arâ (İnceleme-Metin). İstanbul: İstanbul Araştırmaları Enstitüsü Yay.

Köksal, M. Fatih (hzl.) (2012). Edirneli Nazmî, Mecma’u’n-Nezâ’ir. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1-292688/h/edirneli-nazmi-mecmaun-nezair.pdf. [erişim tarihi: 20.03.2013]

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Mehmet Nail Tuman, Tuhfe-i Nâ’ilî-Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. Ankara: Bizim Büro Yay.

Pekolcay, Necla (1997). Mevlid. Ankara: TDV Yay.

Pervâne Bey. Mecmû’a-i Nezâ’ir. Topkapı Sarayı Kütüphanesi Bağdat Nr. 406, vr. 14a, 74a, 148b…

  Gazel

 Sensüz ey cân künc-i gamda kalmışam ben zâr zâr

 Var var ol dem-be-dem agyâr ile sen yâr yâr

 Yâr yâr olsun benümle bir nefes âlemde tek

 Gam degül yog olsa âlem ser-be-ser yâ var var

 Var var ey kaşları yâ genc-i hüsnüñ hıfzına

 Eyledüñ zülfeynüñi ey gözleri bîmâr mâr

 İti iti bakmasun uşşâka kûyuñda rakîb

 Sür kapuñdan kim talar ahbâbı cânum hâr hâr

 Şerbet-i la’lüñle emsem buyurup eyle ilâc

 Cebri-i dil-hastenüñ derdine kıl tîmâr mâr

(Köksal, M. Fatih (hzl.) (2012). Edirneli Nazmî, Mecma’u’n-Nezâ’ir. 604.)