Madde Detay

Asıl adı Mehmet Ercelep olan âşık Çorum’un Karahisar köyünde 1878 yılında doğdu. Bektaş ve Fadik’in evliliklerinden dünyaya gelen Derviş Edna'nın bir erkek bir kız olmak üzere iki kardeşi vardır. Köyde çobanlık yaparak geçimini sağlamaktadır. Okuma yazmayı bilmediği deyişinden anlaşılmaktadır: “Derviş Edna’m doğru gider yolumuz/ Aktan okur kara bilmez dilimiz.” Âşığın kara diye ifade ettiği mürekkep yani yazıdır. Çevresindekilere iyiliği öğütleyerek kötülükten uzak durmaları konusunda nasihatlerde bulunan âşık köyünden ziyade civar köylerde sevilir. Tarikat ehli olan âşığın çeşitli kerametlerde bulunduğu rivayet edilir. Derviş Edna iki kez evlenmiştir. İlk evliliği halasının kızı Satı Hanım ile gerçekleşmiş ikinci evliliği ise Zeynep Hanım ile olmuştur. İlk evliliğinden çocuğu olmayan Derviş Edna’nın ikinci evliliğinden ise Behiya adında kızı vardır. Derviş Edna 1928 yılında vefat etmiş ve vasiyeti üzerine köyünde bulunan Akkubbe isimli türbeye defnedilmiştir (Onar ve Işık 2016: 171-207).

Derviş Edna mahlasını kullanmıştır. Cem erkânlarında bulunan âşık sesinin güzelliği ve deyişleriyle tanınır. Gerek deyişlerinde gerekse muhabbet ortamlarındaki konuşmalarında insanları hak yoluna çağırmıştır. Ustası, Kul Fakir (1873-1938), mürşidi Ali Haydar Ulusoy’ dur (Akbulut 2010: 97-102). Derviş Edna’da Kul Fakir’in etkisi görülmektedir. Örneğin; Derviş Edna’nın “Derviş Edna’m doğru gider yolumuz/ Aktan okur kara bilmez dilimiz/ Yaramaza tutturmasın salımız/ Cenazem tutmaya dört de kulu var” ifadesi Kul Fakir’in; “Aktan okur kara bilmez pirimiz/ Musa-yı Kâzım’a âyân halımız/ İmam İrıza’ya teslim varımız/ Cihan’ı ışıtan nur olmadı mı?” ifadesiyle söyleyiş ve konu itibariyle benzerlik göstermektedir. Deyişleri genellikle Alevi inanç yapısını anlatan nefes tarzındadır. Şah Abbas’ı (Şah Abbası'ın Çorum sınırları içerisinde İran Şahı Üçüncü Abbas unvanıyla ayaklanan Abbas olduğu tahmin edilmektedir) konu edindiği deyişleri bulunmaktadır (Gürel 1980:160). Âşığın deyişleri yaşadığı bölge ve civarında kulaktan kulağa ve yazılı olarak yayılmıştır. Sözlü ortamda deyişlerin var olması âşığın nefeslerinde kullandığı dilin anlaşılır ve ezberde kolay kalacak nitelikte olduğunu göstermektedir. Yazıya aktarımı ise çocuğu vasıtasıyla olmuştur. Çocukları deyişleri deftere yazarak günümüze değin ulaştırmışlardır. Ayrıca Hasan Yüceer’de de babası tarafından Derviş Edna’nın deyişlerinin yazıldığı bir defter bulunmaktadır (Onar ve Işık 2016: 171-207).