Madde Detay

İstanbul’da doğdu. Asıl adı Abdurrahman’dır. Babası, baş muhasebeci kaleminde görev yapan ve Barutçubaşı-zâde olarak bilinen Mehmed Efendi olduğu için Barutçubaşı-zâde Abdurrahman Fehmî Efendi olarak tanındı. Medrese öğrenimi görüp mülazım oldu. Ebubekir Paşa Camii müezzini Mehmed Efendi’den hüsn-i hattın sülüs ve nesih çeşitlerini meşk etti. Talik hattı da güzeldi. Evkâf müfettişliğinde kâtiplik yaptı. 1138/1725-1726 yılında vefat etti. Vefatına Müstakim-zâde (1928: 251) “târik-i nâsût-1138” terkibi ile tarih düşürdü. Devrinin tanınmış hattatlarından olan Abdurrahman Fehmî Efendi, kanaatkâr ve bilgili bir kimseydi. Safayî (Çapan 2005: 459)’ye göre asrının seçkin şairlerindendi.

Kaynaklarda şiirlerinden örnekler verilmiş olup eserlerine dair bir bilgi bulunmamaktadır.

Akbayar, Nuri (hzl.) (1996). Mehmed Süreyyâ Sicill-i Osmanî. C. 2. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay. 515.

Cunbur, Müjgân (2004). “Fehmî”. Türk Dünyası Edebiyatçıları Ansiklopedisi. C. 4. Ankara: AKM Yay. 36.

Çapan, Pervin (hzl.) (2005). Mustafa Safâyî Efendi Tezkire-i Safâyî, İnceleme-Metin-İndeks. Ankara: AKM Yay. 499-500.

İnce, Adnan (hzl.) (2005). Tezkiretü’ş-Şu‘arâ Sâlim Efendi. Ankara: AKM Yay. 567-568.

İpekten, Halûk, Mustafa İsen, Recep Toparlı, Naci Okçu ve Turgut Karabey (1988). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay. 136.

Karatay, Halit (2008). Hattat Divân Şairleri. Ankara: Akçağ Yay. 167-168.

Kurnaz, Cemâl ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî-Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. C. I-II. Ankara: Bizim Büro Yay. 696.

Müstakim-zâde Süleyman Sa’deddin (1928). Tuhfe-i Hattâtîn. İstanbul: Devlet Matbaası. 251.

Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi (1979). “Fehmî Abdurrahman Efendi”. C. 3. İstanbul: Dergâh Yay. 177.

Nazm

Yakardım micmer-i dilde buhûr-ı sihri ben ammâ

Gelir mi da‘vete bilmem perî-rûyân-ı istignâ

İşitdi iftirâkınla meger ki âh-ı dil-sûzum

Kebûdî câme giydi mâtem eyler ser-be-ser deryâ

Ve lehû

Dökülmüş kâkül-i müşgîni gördüm rûy-ı âl üzre

Konulmuş gûyiyâ bir deste sünbül cûybâr üzre

Tahammül eylemem tâb-ı mey-i gül-rengine yohsa

Habâbâsâ düşerdim ben şarâb-ı hoş-güvâr üzre

Ve lehû

Nâl oldu kadim hicrinile ey yüzü mâhım

Rûşen ede mi şevk-i ruhun baht-ı siyâhım

Çeşmim sana nezzâre eder hüsn ise câzib

Dil verdim ise var mıdır ey şûh günâhım

Fehmî-i dil-efgâra vefâ resmi bozulmuş

Bir kerre güşâd eyle der-i lütfunu şâhım

 (Çapan, Pervin (hzl.) (2005). Mustafa Safâyî Efendi Tezkire-i Safâyî, İnceleme-Metin-İndeks. Ankara: AKM Yay. 499.)