Madde Detay

Kayserilidir. Kaynaklarda yer almayan bu şairin varlığından Râmiz’in Âdâb-ı Zurafâ’sındaki “Belîğ” maddesinde geçen “Mütercem-i mezbûrun irtihâllerine ol şehr-i meşhur şu’arâsından olup ahvâline dâ’ir ıttılâmız olmamağla tertîblerine adem-i rağbet ve bi’l-münasebet bu rütbe işâret ile kifâyet olunan Hisârî nâm şâ’irin târîhidir ki tahrîr olındı” (Erdem 1994: 40) şeklinde geçen ibare sayesinde haberdar oluyoruz. Buradan anlaşılacağı üzere Hisârî de aynı devrin Kayserili şairlerindendir. Ancak tezkire yazarı, şair hakkında bilgisinin olmadığını ifade ediyor.

Osmanlı Müellifleri’nin “Halîl Germîrî-i Kayserî” maddesinde 1157 tarihinde vefat eden ve Fevâ’idü’l-Hisâriyye fî Şerhi Mefâtîhi’-Dürriyye fi’l-Emcileti’l-Fârisiyye adlı bir eserin müellifi olan Mehmed bin Ebû Bekir el-Halebî el-Halebî el-Kayserî adlı bir şahıstan bahsedilmektedir (Bursalı Mehmed Tahir 1333: 1/300) ki yaşadığı dönem itibarıyla bu zatın aynı kişi olması muhtemeldir. Ramiz Tezkiresi neşrinde bu manzumedeki tarih kıtası her ne kadar 1158 gösterilmişse de “a’lâ” ve “kılsun” kelimelerinin farklı okunuşlarıyla 1138 olması da mümkündür. Hisârî’nin hemşehrisi Belîğ’in ölümü için yazdığı bir tarih manzumesinden başka bir şiiri veya eseri bilinmemektedir.

Bursalı Mehmed Tahir (1333). Osmanlı Müellifleri. İstanbul: Matbaa-i Âmire. 300.

Erdem, Sadık (1994). Râmiz ve Adâb-ı Zurâfâ’sı. Ankara: AKM Yay. 40-41.

Ergun, Sadettin Nüzhet (1936). Türk Şairleri. C.2.İstanbul. 816.

Güven, Ahmet Emin (2000). Kayseri’de Yazma Mecmualar ve Muhtevalarından Seçmeler. Kayseri: Erciyes Üniversitesi Yay. 36-37.

Köksal, M. Fatih (1998). Kayserili Divan Şairleri. Kayseri: Geçit Yay.116-118.

Gazel

Saf-keşîd oldı semâya ceste ceste dûd-ı âh

Pâra pâre oldı gûyâ fi’l-mesel ebr-i siyâh

Ol Nisârîzâde kim mihr-i ma’ârif matla’ı

Eyledi dest-i ecel anun dahi kârın tebâh

 Eylesin çâk-i giribân ehl[i] vü evlâdı hayf

 Her birinün olsun işretgâhı sahn-ı giryegâh

Böyledir etvâr-ı çerh-i sifle-perver tâ ezel

Kimseye virmez emânı ger olursa dehra şâh

Çün muzâf olmuşdı Rahmân ismine nâmı anun

Afvına dahi izâfet oldı tab’ımda güvâh

“İrci’î” emrine itdi bî-tevakkuf imtisâl

Eyledi gülzâr-ı kudse âşıkâne azm-ı râh

 Didi târîhin Hisârî rıhletin gûş eyleyüp

 Rûh-ı pâki cennet-i a’lâyı kılsın cilvegâh

(Erdem, Sadık (1994). Râmiz ve Adâb-ı Zurâfâ’sı. Ankara: AKM Yay. 40.)