Madde Detay

İstanbul’da doğdu. Asıl adı Abdulkerim’dir. Şeyh Yakup Efendi’nin torunu, Koca Mustafa Paşa Zaviyesi şeyhi Yusuf Sinan Efendi’nin de oğludur. Babası Yusuf Sinan Efendi, Koca Mustafa Paşa Zaviyesi’nde altı yıl şeyhlik yaptıktan sonra şeyhülharem sıfatıyla Medine’ye taşındığı için Abdulkerim Efendi de “Şeyhülharem-zâde” sanıyla meşhur oldu. Abdulkerim Efendi, babasının şeyhlikten ayrılması üzerine Koca Mustafa Paşa Zaviyesi’nin şeyhi oldu. Şeyhülislam Bostan-zâde Mehmed Efendi’den mülazım olan Abdulkerim Efendi, kadı olarak çeşitli yerlerde görev yaptı. Babadağı’nda kadı iken bir nazırın kızıyla evlenip oraya yerleşti. Daha sonra İstanbul’a döndü. 1044/1634-35 yılında Koca Mustafa Paşa Zaviyesi’nde şeyh iken vefat etti. Aynı zaviyenin bahçesine gömüldü.

Şiirlerinde Kerîmî mahlasını kullanan Abdulkerim Efendi’nin herhangi bir eserinin olup olmadığı hakkında kaynaklarda bilgi bulunmamaktadır.

İyi bir âlim ve şair olarak bilinen Abdulkerim Efendi, aynı zamanda iyi bir hattattı. Hüsnühattın sülüs ve nesih çeşitlerini Şeyh Mehmed Şuhûdî Efendi’den meşk etti. Ayrıca talik hatta da ustaydı.

Akbayar, Nuri (hzl.) (1998). Mehmed Süreyya, Sicill-i Osmânî (Yâhud Tezkîre-i Meşâhir-i Osmânî). C. 2. İstanbul: KB-Tarih Vakfı Ortak Yay.

Kaf-zâde Fâ’izî, Zübdetü’l-Eş’âr. İstanbul Büyükşehir Belediyesi Atatürk Kitaplığı, Belediye 11. vr. 158a.

Karatay, Halit (2008). Hattat Divân Şâirleri. Ankara: Akçağ Yay.

Kurnaz, Cemâl ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî -  Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. C.2. Ankara: Bizim Büro Yay. 

Müstakîm-zâde Süleymân Sa’deddin (1928). Tuhfe-i Hattâtîn. İstanbul.

Özcan, Abdulkadir (hzl.) (1989). Şeyhî Mehmed Efendi, Şakâ’ik-i Nu’mâniyye ve Zeyilleri “Şakâyık-ı Nev’i-zâde”. İstanbul: Çağrı Yay.

Riyâzî, Riyâzu’ş-Şu’arâ. Milli Kütüphane Yazmalar Koleksiyonu. 06 Hk 1275. vr. 92a.

***

Gayra dil virmeyüp eylerse nola sana nazar

Sendedür gönli gözi ‘âşıkun ey nûr-ı basar

***

Ögme şarâbı zemm idüp afyonu sâkiyâ

Açdurma ehl-i keyfe kutunun kapagını

xxx

Olsan ırag cevr ile sen kuhl içün kapar

İzün tozını dîde-i ter nice mîlden

(Kaf-zâde Fâ’izî, Zübdetü’l-Eş’âr. İstanbul Büyükşehir Belediyesi Atatürk Kitaplığı, Belediye 11. vr. 158a.)

***

‘Âşık-ı haste-dilin ‘âr degüldür kârı

‘Âşık oldur öle nâmûsdan anın ‘ârı

***

Ol âhûyu eger mestâne sayd edip düşürdükse

Bu âlem sayd-gâhında onun gibi ‘âşık olmaz

(Karatay, Halit (2008). Hattat Divân Şâirleri. Ankara: Akçağ Yay. 253.)