Madde Detay

İstanbulludur. Asıl adı Ebu’l-avn Ahmed’dir. Mestçi-zâde Ahmed Efendi olarak tanındı. Babası Mahmûd Paşa Camii civarında oturan Hacı Abdullah Efendi idi. Hâce Mehmed Râsim Efendi’den hüsn-i hat meşk etti. 1144/1731-32 yılında icazet aldı. Bir müddet hocasının yanında hat öğretiminde ona yardımcı oldu. Daha sonra hocasının da yardımıyla Galatasaray’a hat hocası olarak atandı. Hüseyin Hablî Efendi’den boşalan saray kâtipliğine atandı. Aynı zamanda Enderun-ı Hümayun’da yazı hocalığı görevine getirildi. Şeyh Seyyid Şeyh Seyyid Raufî’ye intisap etti. 29 Şaban 1174/5 Nisan 1761’de vefat etti. Vefatına “Mestçi-zâde bekâya göçdü / Pâ-bürehne komaya Hayy-ı ezel 1174” beyti ile tarih düşüldü. Mezarı Mahmûd Paşa semtinde bulunan Velî türbesi dışında Tophaneli Mehmed Efendi’nin mezarı civarındadır.

Ahmed ve Mestî mahlaslarını kullandı. Müstakim-zâde (1928: 71)’ye göre güzel ahlâklı olup hat yanında şiirle de uğraştı. Fakat kaynaklarda şiirlerinden örnek bulunmamaktadır. 

Cunbur, Müjgân (2002). “Ahmed”. Türk Dünyası Ortak Edebiyatı, Türk Dünyası Edebiyatçıları Ansiklopedisi. C. 1. Ankara: AKM Yay. 153. 

Ergun, Sadettin Nüzhet (1936-1945). “Ahmed ( Saray kâtibi, hattat, Mestçizâde)”. Türk Şairleri. C. 1. İstanbul: Bozkurt Matbaası. 335-356.

Karatay, Halit (2008). Hattat Divân Şairleri. Ankara: Akçağ Yayınları. 260.

Kurnaz, Cemâl ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî -  Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. C.I-II. Ankara: Bizim Büro Yay. 952.

Müstakimzâde Süleyman Sa’deddin (1928). Tuhfe-i Hattâtîn. İstanbul: Devlet Matbaası. 71.

Müstakîm-zâde Süleyman Sa’deddin Efendi (2000). Mecelletü’n-Nisâb (Tıpkıbasım). Ankara: KB Yay. 394a.

Oğraş, Rıza (hzl.) (2001). Esad Mehmed Efendi ve Bağçe-i Safâ-Endûz’u İnceleme-Metin. Burdur: http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/Eklenti/10734,bahcepdf.pdf?0 [erişim tarihi: 17.04.2014]. 23-24.