Madde Detay

Asıl adı Yahyâ’dır. Anadolu’ya İran’dan gelen âlimlerden Kiçi Mirzâ adıyla tanınan meşhur bir hocanın oğludur. Bursa’da doğdu. Kiçi Mirzâ-zâde veya Keçi Mirzâ-zâde adıyla beraber Keşmîr-zâde olarak da tanındı. Eğitimini tamamlayarak Hasan Efendi adlı bir âlimden mülâzım oldu. 990 Zilka’desi’nde (1582) Edirne Dârü’l-hadis’i, 992 Ramazanı’nda (1584) verilen Bursa Muradiye Medresesi’ndeki görevine gitmeyince azl edildi. 994’de (1586) Sahn’da göreve getirildi. 995 Zilhiccesi’nde (1587) Mirzâ Mahdûm’un vefatıyla boşalan nakibüleşrâflık makamına tayin olundu. 997 Cemâziyelâhiri’nde (1589) Sultan Selîm-i Kadim Medresesi, 998 Şevvâli’nde (1590) de Süleymâniye pâyesi, 1002 Cemâziyelâhiri’nde (1594) Galata kadılığı, 1003 Cemâziyelâhiri’nde (1595) Üsküdar kadılığına getirildi. 1008 Rebi’ülâhiri’nde (1598) -Sicill-i Osmânî’ye göre 1008 Şevvâli’nde (1599) öldü. Tophane’de Fındıklı Çarşısı’ndaki Arap Ahmed Türbesi’nde gömülüdür. Assâr’ın Mihr ü Müşterî’sini tercüme etmiştir. Mesnevi tarzında kaleme alınmış eserin bir nüshası İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi TY. 3520 numaradadır. Mesnevi yayımlanmıştır (Arslan 2013). Tezkirelerde de muhtelif şiirleri yer almaktadır. Kınalı-zâde Hasan Çelebi, özellikle üzerine çok çalıştığı muammâlarının büyük rağbet gördüğünü ifade etmektedir.

 Ahmed Nazîf. Riyâzü’n-Nukabâ. Süleymaniye Kütüphanesi, Es’ad Efendi No.2275, vr.12a.

Ahmed Rıf’at (1283). Devhatü’n-Nukabâ. Taşbaskı. İstanbul. 15.

Arslan, Mustafa (2013). Mîrî, Mihr ü Müşterî: İnceleme-Karşılaştırma-Metin. Ankara: Grafiker Yay.

Köksal, M. Fatih (2006). “Mîrî”. Türk Dünyası Edebiyatçılar Yazarlar ve Şairler Ansiklopedisi. C. 6. Ankara: AKM Yay. 364-365.

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Nail Tuman, Tuhfe-i Nâ’ilî. Ankara: Bizim Büro Yay.

Kutluk, İbrahim (hzl.) (1978). Kınalızâde Hasan Çelebi, Tezkiretü’ş-Şu’arâ. Ankara: TTK Yay.

 “Mîrî” (1986). Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi. C.6. İstanbul: Dergâh Yay. 377.

Özcan, Abdülkadir (hzl.) (1989). Mecdî Mehmed Efendi Hadâiku’ş-Şakâik Şakâik-ı Nu’mâniyye ve Zeyilleri. İstanbul: Çağrı Yay.

Sungurhan Eyduran, Aysun (hzl.) (2008). Beyânî, Tezkiretü’ş-Şu’arâ. Ankara: Kültür Bakanlığı e-kitap: http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/belge/1-83502/beyani----tezkiretus-suara.html [erişim tarihi: 20.03.2013]

Yüksel, Hasan ve M. Fatih Köksal (1998). Osmanlı Toplumunda Sâdât-ı Kirâm ve Nakibüleşraflar, Ahmed Rıf’at Devhatü’n-Nukabâ. Sivas.

 GAZEL 

 Gönül kûy-ı nigârun geçmedi âb u hevâsından

 Muhâl ol meşrebe geçmek o ârânun hevâsından

 Gören çeşm-i siyâhın şeb-külâhı gûşesinden dir

 İki şâhîndür gözler şikârını yuvasından

 Birez uşşâkla yazduk yanulduk dün gice ey dil

 Şikâyet eyledük yâre rakîbün bed-likâsından

 Vireydi görmege vaslı metâ’ın bir nazar dil-ber

 Ne denlü olsa kaçmazdı anun Mîrî bahâsından

(Kutluk, İbrahim (hzl.) (1978). Kınalızâde Hasan Çelebi, Tezkiretü’ş-Şu’arâ. Ankara: TTK Yay. 945)