Madde Detay

İstanbul’da Sultân Selîm yakınlarındaki Cebecibaşı Mahallesinde doğdu. Doğum tarihi bilinmemektedir. Asıl adı Ahmed’dir. Ahmed Muhlisî Efendi olarak tanındı. Muhlisî, Tuhfe-i Nâilî (Kurnaz, M. Tatçı 2001: 937)’de Muhlis olarak geçmektedir. Medrese öğrenimi gördü. 1115/1703-1704 yılında Tevfîkîzâde Mehmed Efendi’den mülâzım oldu. 1119/1707-08 yılında Pravişte kadısı oldu. Daha sonra İsmail Geçidi ve Mostar kadılığına getirildi. Kadılık yaparken vakayî kâtipliğinde de bulundu. Timürhisâr ve Nevrokop kadılığı da yapan Muhlisî, 1144 yılı sonlarında (1732) vefat etti.

Râmiz (Erdem 1994: 270)’e göre ilim ve irfanı, mahkeme yazışmaları hakkındaki sak usulündeki bilgisi ve inşası ile tanınmış bir kimseydi. Eserlerine dair bir bilgi bulunmamaktadır. Sâlim (İnce 2005: 620) “Tabi‘at-ı şi‘riyyesi dahı pâk bir merd-i huceste-idrâkdir” dedikten sonra bir beytini örnek olarak vermiştir. 

Akbayar, Nuri (hzl.) (1996). Mehmed Süreyyâ Sicill-i Osmanî. C. 4. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay. 1098.

Erdem, Sadık (hzl.) (1994). Râmiz ve Âdâb-ı Zurafâsı (İnceleme-Tenkitli Metin-İndeks-Sözlük). Ankara: AKM Yay. 270-271.

İnce, Adnan (hzl.) (2005). Tezkiretü’ş-Şu‘arâ Sâlim Efendi. Ankara: AKM Yay. 620.

İpekten, Halûk, M. İsen, R. Toparlı, N. Okçu, T. Karabey (1988). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay. 297.

Kurnaz, Cemâl ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî -  Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. C.I-II. Ankara: Bizim Büro Yay. 937.

Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi (1986). C. 6. “Muhlisî Ahmed Efendi”. İstanbul: Dergâh Yay. 432.

Beyt

Etme bîhûde hat-ı rûyunu ey şûh tırâş

Ser-nüvişt-i ezelî hakk ile tagyîr olmaz

(İnce, Adnan (hzl.) (2005). Tezkiretü’ş-Şu‘arâ Sâlim Efendi. Ankara: AKM Yay. 620).