Madde Detay

Osman Aydın, 1948’de Ordu’nun Altınordu ilçesine bağlı Eyüplü köyünde doğmuştur. Aydınoğulları sülalesinden gelen Aydın’ın anne ismi Saffet, baba ismi Mehmet’tir. 1967’de Zeynep Hanım ile evlendikten sonra askerliğini 1968-1970 yılları arasında Mersin’de yapmıştır. Dört çocuk babası olan âşık, ilkokulu Altınordu’da Merkez Ortaokulu’nda okuduktan sonra orta birde okulu bırakıp, bağ bahçe işleriyle uğraşır. İlkokuldayken edebiyatının iyi olduğunu ayrıca güzel resim yapabildiğini söyleyen Aydın, geçimini inşaat ustalığı yaparak sağladıktan sonra bu işlerden emekli olup çiftçilik ve hayvancılık işleriyle uğraşır. Âşığa Ozan Osman mahlasını, kendi çocukları vermiştir. Âşığın dedesi de kendisi gibi âşık olup Deli Oğlan mahlasını kullanan Hüseyin Aydın’dır. Köy meydanlarında Karacaoğlan’dan şiirler söyleyen dedesini, ustası olarak kabul eder. Kendisi de çırak olarak eski arkadaşı olan Aydın Hasan’ı yetiştirmiştir. Kardeşinden görüp heves ettiği bağlamaya on yedi yaşındayken kendi yaptığı bağlamayla başlayan âşık, o günden bugüne kendini bu konuda geliştirmekte ve kendini yeterli görmediğini belirterek hâlen halk eğitim merkezinde bağlama tekniği üzerine çalışmaktadır. Şiirlerini hem çalıp hem de söyleyebilen âşık, Ordu şairlerinden eniştesi Turan Baş’ın kasetlerinden duyduğu Âşık Mahzunî Şerif, Neşet Ertaş, Ali Ekber Çiçek, Şemsi Yastıman ve Ruhi Su gibi önemli şahsiyetlerden etkilenerek saz ve söz tarzını oluşturmuştur. Sazda en beğendiği isim olarak ise hemşehrisi Ordulu Çetin Akdeniz olduğunu söyler. Ordu’nun yerel televizyon kanalı Kanal 52’de bir kez program yaptığını ve herhangi bir derneğe üye olmadığını söyleyen âşık, bu sanatı meşhur olmak ve para kazanmak için değil, duygu ve düşüncelerini ortaya koymak ve halkın sorunlarına ses olmak için icra ettiğini ifade eder. Hayatını doğa ve müzikle geçirmek istediğini belirten âşık hâlen Ordu’da yaşamaktadır (Halıcı 2018).

Kendisi hakkında henüz bir çalışma yapılmamıştır, ancak oğulları tarafından şiirlerinin bir kitap hâline getirilmesi hususunda çalışmalar sürmektedir. Şiir ve türkü yazmaya başladığından, 80 darbesine kadar yazdığı şiirlerini içeren defterini, eşi Zeynep Aydın sorun çıkabileceği korkusuyla yakmıştır (Halıcı 2018).

Çocukluğu yaylalarda geçen Ozan Osman, ilk şiirini okulda çocukların top oynamaları hakkında yazmıştır. Rüyada bade içmeye inanmadığını ve acı biten bir aşk hikâyesinden sonra “âşık” olduğunu söyleyerek hikâyesini “Bir kız sevdim, alamadım. Ben de gittim bir saz aldım.” sözleriyle özetler (Halıcı 2018).

Yazdığı ve söylediği şiirlerinin konuları hayatındaki ilginç olaylardan ve gözlemlerinden, doğadan, çocuklarına verdiği öğütlerden, toplumsal sorunlardan ve siyası taşlamalardan oluşmaktadır. Yazma sürecinin anlık gelen ilhamlarla başladığını söyleyen Aydın, bir sanatçının halkın içinden ve halkın savunucusu olması gerektiğini ve sanatın eğlendirmek için değil “duyguyu anlamak” için olduğunu düşünmektedir. Sanatçı, duygu ve enstrüman arasındaki ilişkiyi şu sözlerle dile getirir; “saz senin sevgilin olacak, yoksa duyguyu veremezsin, yavan olur.” Kendisinin de sazına aşk ile bağlı olduğunu hatta ona bir şiir bile yazdığını belirterek, müziğe olan “takıntısı” yüzünden tulum ve zurna gibi enstrümanları da öğrenmeye çalıştığını söyler (Halıcı 2018).