Madde Detay

Asıl adı Ahmed Şükrü olan âşık, 1278 [1862-1863] yılında Erzurum’da doğdu. “Şehvârî” mahlası kendisi gibi âşık olan babası Erbabî tarafından verildi. Ayrıca Şehvârî, şair Erbabî’nin hayatta kalan tek oğludur. Düzenli bir öğrenim hayatı olmadı. Babasının şahsi çabalarıyla eğitim aldı. Şehvârî’nin oğlu Hamdi, Birinci Dünya Savaşı’nın başladığı günlerde İstanbul’a gider ve orada hastalanır. Şehvârî de oğlunu ziyaret maksadıyla İstanbul’a gider. Baba ve oğul kısa aralıklarla orada vefat ederler. Şehvârî'nin vefat tarihi 1330 [1914-1915]’dur. Kabri Edirnekapı’da şair Bakî’nin mezarının yakınındadır.

Ziyaeddin Fahri, şairin yazma bir divanının, Halis Efendi adlı bir kişide bulunduğunu öğrenmesine rağmen divanı göremediğini belirtir. Şehvârî’nin şiirlerine çeşitli mecmua ve cönklerde rastlamak mümkündür. 

Şiirlerinde hem aruzu hem heceyi kullanan Şehvârî, döneminde yaşadığı şehrin önde gelen şahsiyetleri arasında yer almış ve babasının bıraktığı boşluğu doldurmaya çalışmıştır. Elimizde yeterince şiiri bulunmadığı için edebî kişiliği ve eserleri üzerinde kapsamlı bir değerlendirme imkânı bulunmamaktadır. Ziyaeddin Fahri Fındıkoğlu'nun konuyla ilgili şöyle bir yorumu vardır: “Babasından öğrendiği musikiye karşı pek ziyade muhabbeti vardı. Şi’rî kabiliyetinin fevkalade olduğu, bulunduğu meclislerde irticalen şiir söylediği halk arasında rivayet olunmaktadır.” (Ziyaeddin Fahri 1927: 112).

Kasır, Hasan Ali (1999). Erzurum Şairleri. İstanbul: Erzurum Kitaplığı Yay.

Özarslan, Metin (2001). Erzurum Aşıklık Geleneği. Ankara: Akçağ Yay.

Ziyaeddin Fahri (1927). Erzurum Şairleri. İstanbul: yyy.

Gazel

Aşk ile sahn-ı hünerde nam u şanım söylenir

İştiyak-ı yâr ile ah u figanım söylenir

Meclis-i irfana ra’nalar da bahş eder

Dersin almıştır ezel tuti-zebanım söylenir

Bezm-i gülşen şem’ile aşık-ı sazendeler

Nağme-i ahengi tuttukça kemanım söylenir

Dersimi aldım ezel Erbabi’den meşk eyleyüb

Saye-i aşka ecr-i Şehvari divanım söylenir

 Ziyaeddin Fahri (1927). Erzurum Şairleri. İstanbul: yyy. 113.