Madde Detay

Vahap Bozkurt, 1892'de Sivas'ın Kangal ilçesine bağlı Soğukpınar köyünde doğmuştur. Asıl adı Abdülvahap Bozkurt olan âşığın mahlası Suzânî’dir. Annesi Sivas’taki Abdülvahap Gazi türbesini ziyaret ettikten sonra dünyaya geldiği için ona bu isim verilmiştir. Köyde kısa adıyla Vahap olarak çağrılır (Bozkurt 1999: 13). Babası Alevi Dedesi Kurt Velizâde Ali Efendi Dede, annesi ise Medine Hanım'dır. Üçü kız (Güşü, Güher, Fatma), üçü erkek (Vahap, Veli, Abbas) altı kardeştir. Kendisinden altı yaş küçük kardeşi Veli de kendisi gibi âşık olup Revânî mahlasıyla tanınmaktadır. Seferberlik döneminde Vahap ve Veli askere alınır. Birisi çavuş, diğeri bölük amiri olarak askerliklerini tamamlamışlardır. Âşık Vahap, Cumhuriyetin kurulmasıyla birlikte bir ara köy kâtipliği yapmıştır. Daha sonra Sivas’a gelir ve devlet demir yolları fabrikasında çalışmaya başlar (Kaya 2009: 171). Âşık, 1925'te babasını, II. Dünya Savaşı yıllarında ise Hacer, Nergiz, Gazi ve Perihan olmak üzere dört çocuğunun annesini kaybeder. İkinci kez kendisinden yaşça bir hayli küçük Rabia isimli bir kızla evlenir. Suzânî, 1945'te ameliyat olduktan yedi gün sonra Sivas’ta siroz hastalığından vefat etmiş ve vasiyeti üzerine Abdülvahap Gazi tekkesinin batı ucuna defnedilmiştir.

Küçük yaşlarda babasının isteği üzerine anneleri Medine tarafından Âşık Hasan’a götürülen Vahap ve Veli, ondan saz dersleri almışlardır. İki kardeş okula gitmeseler de sazın yanında okuma yazmayı, Arap ve Latin alfabelerini öğrenmişler ve yine bu dönemde kendilerine dedelik öğretisi verilmeye başlamıştır (Bozkurt 1999: 13). Toprağı olmasına rağmen çiftçilik yapmayan Vahap, gençlik yıllarında zamanının büyük bölümünü köy köy gezip saz çalarak ve deyişler söyleyerek geçirmiştir. Suzânî usta bir saz üstadı olmasının yanı sıra keman ve ud da çalabilmektedir (Aslanoğlu 2006: 411). Yetişmesinde ustası Âşık Hasan dışında çeşitli meclislerde bir arada bulunduğu Âşık Süleyman, Efgânî ve Revânî’nin büyük etkisi olmuştur. Ahmet Kutsi Tecer tarafından Sivas’ta düzenlenen I. Halk Şairleri Bayramına kardeşi Revânî ile birlikte katılmıştır. “Bayrama 12 âşık katılmıştır. Bağlama ustası olarak en çok Suzânî ile Âşık Süleyman beğeni kazanmıştır. Şair olarak da Suzânî önde geliyordu” (Bozkurt 1999: 19). Oğlu Gazi’yi küçük yaşta kaybetmesi onu derinden etkilemiş, acısını bu yolda söylediği deyişlerde dile getirmiştir. Suzânî, Alevi öğretisi çerçevesinde Hatâyî ve Pir Sultan’ı iyi bilmekte, Sümmânî, Meslekî gibi yakın geçmişe ait âşıklardan etkilenmekte ve onların deyişlerini terennüm etmektedir.

Âşık Suzânî, ocaktan yetişmiş bir dede olarak sadece Kangal ve çevresinde değil, aynı zamanda tüm Sivas’ta iyi tanınan etkili bir âşıktır. Şiirlerinde aşk, ayrılık, felekten şikâyet, özlem gibi konular ön plandadır. Dini konulara girmemeye gayret göstermekle beraber deyişlerinde “Tanrı ve Ehli beyt sevgisine” (Özmen 1998: 643) yer vermiştir. Şiirlerinde eski sözcükler kullansa da bu onu samimi ve içli bir köy şairi olmaktan alıkoymaz. Hayatta iken bir kitapta toplamak için deyişlerini yazdığı ifade edilse de şiirleri yayımlanmamıştır. “Zengin ezgi ve söz belleği aracılığı ile birçok halk türküsü onun aracılığıyla radyo evi belgeliklerine girmişti” (Bozkurt 1999: 22). Mevcut deyişleri türkülerden oluşmaktadır.