Madde Detay

Tal‘atî Hüseyin Efendi Ankaralıdır. Tezkire yazarı Yümnî, onun asıl adının Mustafa olduğunu söyler. Tal‘atî, ilim tahsilinin ardından Bostanzâde Mehmed Efendi’den mülâzemetle kırk akçe yevmiyeli medreselerde görev yaptı. Bir süre sonra kadılık görevine getirildi ve bazı kasabalarda kadılık yaptı. Kızılcatuzla’da kadı iken 1075/1664’te vefat etti.

IV. Mehmed devri şairlerinden olan Tal ‘atî’nin divanı vardır. Horasanlı edip ve hekim Mevlana Yusufî’nin tıbba dair Rubâ‘iyyât-ı Yûsufiyye (‘İlâcü’l-emrâz) adlı eserini şerh etmiştir. Müstakimzâde bu eserin adını Şerhu’r-rubâ‘iyyâti’l-Yûsufiyye şeklinde kaydetmiştir. 

Abdulkadiroğlu, Abdulkerim (hzl.) (1999). İsmail Belîğ, Nuhbetü’l-âsâr li-Zeyli Zübdeti’l-eş‘âr. Ankara: AKM Yay. 231-232.

Çapan, Pervin (hzl.) (2005). Mustafa Safayî Efendi, Tezkire-i Safâyî. Ankara: AKM Yay. 360.

Erdem, Sadık (hzl.) (2013). Yümnî, Tezkire-i Şu‘arâ-yı Yümnî. Ankara: TTK Yay. 14.

Kahraman, Seyit Ali (hzl.) (1996). Mehmed Süreyyâ, Sicill-i Osmânî. C. V. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay. 1623.

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatcı (hzl.) (2001). Mehmet Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî- Dîvân Şâirlerinin Muhtasar Biyografileri. C.II. Ankara: Bizim Büro Yay. 592.

Müstakim-zâde Süleymân Sa‘deddîn (2000). Mecelletü’n-nisâb (Tıpkıbasım). Ankara: KB Yay.  304a.

Özcan, Abdülkadir (hzl.) (1989). Şeyhî Mehmed Efendi,Vekâyi‘ü’l-fuzalâ. C. III. İstanbul: Çağrı Yay. 679.

Özcan, Azmi (2004). “Mevlânâ Yûsufî”. İslâm Ansiklopedisi. C. XXIX. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yay. 454.

Alır etrâfını pervâneveş ‘uşşâk-ı gird-â-gird

Yalın yüzlü ocakdan çıkma bir mahbûbdur âteş

*

Sîne-i zahm-âşinâ-yı dâğdârı seyr edin

Gülşen-i gamda biten tâze bahârı seyr edin

(Çapan, Pervin (hzl.) (2005). Mustafa Safayî Efendi, Tezkire-i Safâyî. Ankara: AKM Yay. 360.)

***

Bakdıkça kızarsa n’ola ol ruhları mâhım

Meşşâtaya hâcet komadı feyz-i nigâhım

Dutdu ‘amelim nâmeleri bezm-i visâle

Defterlere sığmaya gibi cürm ü günâhım

(Erdem, Sadık (hzl.) (2013). Yümnî, Tezkire-i Şu‘arâ-yı Yümnî, Ankara: TTK Yay. 14.)

***

Neyleyeyüm gülşeni bir serv-i revân olmayıcak

Kim bakar pîre-zen-i dehre cevân olmayıcak

*

Bin yıl da olsa kişinün ne kârı var

Nûhun da bir müsâ‘ade-i rûzgârı var

(Abdulkadiroğlu, Abdulkerim (hzl.) (1999). İsmail Belîğ, Nuhbetü’l-âsâr li-Zeyli Zübdeti’l-eş‘âr, Ankara: AKM Yay. 231-232.)