Madde Detay

Trabzon'da dünyaya gelmiştir. Türk yazar ve pop-rock sanatçısıdır. Gedikoğlu, müzik çalışmalarında bulunmuş ve yedi adet kitap yazmıştır. İlk müzik çalışmalarına 1990 yılında Hush grubundan Eray Artan ve Melih Rona ile bir araya gelerek Leprechaun grubuyla başlayan Umay Gedikoğlu, iki çocuk annesidir. Kitaplarını eşcinsellere adayan Gedikoğlu, kitaplarında; kürtleri, eşcinselleri, devrimcileri ve Mardin'i anlatmıştır. Gedikoğlu ayrıca BirGün Pazar'da köşe yazarlığı yapmıştır. Umay Umay (1994), Naylon (1996) ve Ağzı Bozuk Aşk Mektubu (2002) adlarında üç albümü olan Umay Gedikoğlu, son yıllarda Bavul, Kafa ve Ot gibi popüler edebiyat dergilerde yazılar yazmıştır.

Gedikoğlu, “Yazmak şarkı söylemekten daha farklı. Çünkü şarkı söylemek affediyor her şeyi, yazmaksa öç alıyor'' diyerek sanatını yorumlar (aktaran Soytürk (@itismypurgatory), 2018). Yazdığı kitaplardaki kapak fotoğrafları Gedikoğlu'na aittir. Fotoğraf çekmeye başlamasını Kâzım Koyuncu ile dostluğuna dayandırır: ''Deklanşöre, Kazım hastalandığında basmaya başladım. Hastaydı… Öleceğini öğrendiğimde, peş peşe basmaya başladım. Her basışımda, ‘gitme, n’olur’ diyordum. Durdurmak istiyordum zamanı. Gittikten sonra da ‘n’olur gel’ diye devam ediyorum. Fotoğrafçılığım, benim için bir kayıp hikâyesi. Susup seyredebildiğim bir hikâye. Yoksa, fotoğrafçılık umurumda değil. Makinemi her yere, herkese ‘sen gittikten sonra’ diye doğrultuyorum. Onsuz, yalnız ve güzel. Hatalarımızı bile affedemediğim, buruk bir arkadaşlık hikâyesi. Sanırım fotoğraf makinelerim de gözyaşı tabancam" (aktaran Eser, 2017).

Eser, Umay Gedikoğlu için ''Aşk içinse ölmeyi değil, öldürmeyi tercih edenlerden. Tekrar başa dönersek, kimseyle iyi geçinme derdi olmayan, yalnızlığıyla mutlu, kafasının ve kalbinin içine kelimelerin yetmediği bir kadın var karşımızda'' değerlendirmesini yapmıştır (Eser, 2017). Umay Gedikoğlu, kendisine yöneltilen ''Yazarlık mı yoksa şarkı söylemek mi? Hangi ruh halleri bir diğerine yakınlaştırır sizi? Şimdi neresinde Umay Umay?'' sorusuna şu cevabı verir: ''(...) Müziğe çok uzak kaldım, ondan korkuyorum. Yazmaksa hep yanımdaydı. Elbiselerime kadar yazdım. Kalkmaya üşenip çarşaflara yazdım. Yazıyla batarak çıkarak beraberlik evet! Evet de hep müziğe gömüldüm. Hep'' (aktaran okuryazarsanat.wordpress.com, 2013).