Madde Detay

Vaktiyle Serez sancağına bağlı bir kaza merkezi olan Temurhisar (Demirhisar) kasabasındandır. Medrese eğitimini tamamladıktan sonra kadılık yapmaya başladı. Âşık Çelebi, memleketi olduğunu zikretmeden adı geçen kasabada kadılık yaptığını bildirmektedir. Kaynaklarda Hâdım Alî Paşa ve Koca Mustafâ Paşa’dan himaye gördüğü bildirilen Vasfî, bir ara kadılık görevi esnasında vuku bulan bir olay dolayısıyla zindana atılmıştır. Sehî, muhtemelen zindana atılma olayında suçu bulunmadığını izah etmek için, onun zamane kadıları gibi dünya nimetlerine tamah eden biri olmadığını, para pul gibi maddî şeylere asla değer vermediğini söylemiştir. Sicill-i Osmânî müellifine göre II. Bâyezîd devrinde Malkara kadısı iken ölmüştür. Kabri Malkara’dadır. Tertip edilmiş bağımsız bir dîvânı bulunmamakla beraber mecmualardaki şiirleri bir araya getirilerek Dîvân hâlinde yayımlanmıştır (Çavuşoğlu 1980). Bu yayında “9 kaside, 2 terkib-i bend, 102 gazel, 4 kıta” mevcuttur. Tezkire yazarları, şairin genellikle Necâtî’yi izlediğine değinmiş ve şiirlerinden övgüyle söz etmişlerdir.

Çavuşoğlu, Mehmet (1980). Vasfî, Dîvan (Tenkidli Basım). İstanbul: Edebiyat Fakültesi Matbaası. 

Fâ’izî. Zübdetü’l-Eş’âr. Milli Kütüphane. Yz. A. 679. vr. 124b.

Köksal, M. Fatih (hzl.) (2012). Edirneli Nazmî, Mecma’u’n-Nezâ’ir. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1-292688/h/edirneli-nazmi-mecmaun-nezair.pdf [erişim tarihi: 20.07.2013].

Kurnaz, Cemal (1997). Anadolu’da Orta Asyalı Şairler. Ankara: KB Yay.

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Nail Tuman, Tuhfe-i Nâilî.  C. II. Ankara: Bizim Büro Yay.

Kutluk, İbrahim (hzl.) (1989). Kınalı-zâde Hasan Çelebi, Tezkiretü’ş-Şu’arâ. C. 2. Ankara: TTK Yay.

Kutluk, İbrahim (hzl.) (1997). Beyâni Mustafa bin Carullah, Tezkiretü’ş-şu’arâ. Ankara: TTK Yay.

Latîfî (1314). Tezkire-i Latîfî. İstanbul.

Mehmed Süreyyâ (1311). Sicill-i Osmânî. C. 4. İstanbul.

Meredith-Owens, G. M. (hzl.) (1971). Âşık Çelebi, Meşâ’irü’ş-Şu’arâ (Meşâ’irü’ş-Şu’arâ or Tezkire of Âşık Çelebi). London: Brydone Printers Ltd. vr. 78b.

Riyâzî. Riyâzü’ş-Şu’arâ. Süleymaniye Kütüphanesi. Es’ad Efendi. Nr. 3871. vr. 114a.

Sehî (1325). Tezkire-i Sehî. İstanbul.

Şemseddîn Sâmî (1316). Kâmûsu’l-A’lâm. C. 6. İstanbul.

Gazel

Hem-nefes olmaga bir âşık-ı gam-hâra kopuz

Gezer elden ele bin derd ile âvâre kopuz

Kankı meclisde nazar eylesen el anı çalar

Bilmezem n’eyledi bu ellere bî-çâre kopuz

Hem-kiriş oldı uyup gerçi ki tanbûrlara

Heves itmez hele anlar gibi zünnâra kopuz

Gâh uryân oluban gâh nemed-pûş olup

Rindler gibi girer hâne-i hammâra kopuz

Lutf ile anı kenârına alurken her dem

Yâr elinden ne içün böyle gelür zâra kopuz

(Köksal, M. Fatih (hzl.) (2012). Edirneli Nazmî, Mecma’u’n-Nezâ’ir. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1-292688/h/edirneli-nazmi-mecmaun-nezair.pdf [erişim tarihi: 20.07.2013]. 1070.)