Madde Detay

Şeyh Abdülkerim Efendi, Edirnelidir. İbrahim Gülşenî'nin halifelerinden Âşık Mûsâ Efendi'den hilâfet almış, şeyhinden sonra Şah Melek Zaviyesi'nde posta oturmuştur. 992 / 1584 yılında Edirne'de vefat eden Abdülkerim Efendi zaviyenin haziresinde medfundur. Ölümüne " Oldı Kerîm Efendiye dâru'l-cinân makâm" mısraı tarih düşürülmüştür. Şah Melek Zaviyesi'ndeki sandukasının üzerindeyse Şeyh Vefâ'nın yazdığı aşağıdaki beyitler yer almaktadır:

Şeyh-i sânî hazret-i Abdülkerîm

Menba'-ı feyz idi ol kalb-i selîm

Gel Vefâ dergâhına yüz ur anun

Tâ olasın mazhar-ı lutf-ı Rahîm

Şeyh Abdülkerim Efendi'nin 963/1556'da telif ettiği Hazarât-ı Hams tertibinde bir mevlidi vardır (Saraç 2016: 122).

Canım, Rıdvan (1995). Edirne Şairleri. Ankara: Akçağ Yay.

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatcı (hzl.) (2001). Mehmet Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî- Dîvân Şâirlerinin Muhtasar Biyografileri. C.II. Ankara: Bizim Büro Yay.

Mehmed Süreyya (1308-15/ 1890-97). Sicill-i Osmânî. İstanbul: Matbaa-i Âmire. 

Şimşek, Selami (2003). Osmanlı'nın İkinci Başkenti Edirne'de Tasavvuf Kültürü. İstanbul: Buhara Yay.

 Yapıcı, Uğurtan (2009).Edirneli Mevlevî ve Gülşenî Şairler. Yüksek Lisans Tezi. Edirne: Trakya Üniversitesi.

Saraç, Yekta (hzl) (2016). Bursalı Mehmed Tahir Osmanlı Müellifleri. C. I. Ankara: TÜBA Yay.

İlâhî ma'rifet nûrın delîl it

Sirâc-ı akla kudretden fetîl it

Kulûbün kâlebini rûşen eyle

Maânî sırrı ile gülşen eyle

(Mehmed Süreyya (1308-15/ 1890-97). Sicill-i Osmânî. C.1. İstanbul: Matbaa-i Âmire. 112.)