Madde Detay

Biyografik kaynaklarda II. Bâyezîd devri (1482-1512) şairlerinden olduğu kayıtlıdır. Buna göre 15. yüzyılın ikinci yarısı ile 16. yüzyılın başlarında yaşadığı söylenebilir. Edirnelidir. Divan kâtipliği yapan Ahdî, sülüs ve nesihi Şeyh Hamdullah Âgâh’tan meşk etmiş bir hattattır (Müstakîm-zâde 1928: 353). Hayatı hakkında elimizde oldukça az bilgi bulunan Ahdî’nin, nazire mecmualarında kimi şiirlerine rastlanmakla birlikte herhangi bir eseri bilinmemektedir. Hemşehrisi Sehî, şairi “şiir fenninde mâhir” bulmakta, şiirlerinin de parlak ve müstesna olduğunu belirtmektedir (1325: 97). Ahdî’nin şiirlerini “renkli ve tatlı” olarak değerlendiren Latîfî de onun “Kanda varam sâye-i serv-i bülendüm var iken / Kime kul olam senün gibi efendim var iken” matlaının meşhur olduğunu bildirmektedir (1314: 252).

Canım, Rıdvan (1995). Edirne Şairleri. Ankara: Akçağ Yay.

Cunbur, Müjgan (2002). “Âhdî”. Türk Dünyası Edebiyatçılar, Yazarlar ve Şairler Ansiklopedisi. C. 1. Ankara: AKM Yay. 142.

Ergun, Sadettin Nüzhet (1936). Türk Şairleri. C.1. (yyy.)

İsen, Mustafa (hzl.) (1994). Künhü’l-Ahbâr’ın Tezkire Kısmı. Ankara: AKM Yay.

Köksal, M. Fatih (hzl.) (2012). Edirneli Nazmî, Mecma’u’n-Nezâ’ir. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1-292688/h/edirneli-nazmi-mecmaun-nezair.pdf [erişim tarihi: 20.08.2013].

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatçı (Hzl.) (2001). Tuhfe-i Nâilî - Divân Şâirlerinin Muhtasar Biyografileri. C. II. Ankara: Bizim Büro Yay.

Kutluk, İbrahim (hzl.) (1997). Beyâni Mustafa bin Carullah, Tezkiretü’ş-Şu’arâ. Ankara: TTK Yay.

Kutluk, İbrahim (hzl.) (1989). Kınalı-zâde Hasan Çelebi, Tezkiretü’ş-Şu’arâ. C. 2. Ankara: TTK Yay.

Latîfî (1314). Tezkire-i Latîfî. İstanbul.

Mehmed Süreyyâ (1311). Sicill-i Osmânî. C. 2. İstanbul.

Meredith-Owens, G. M. (hzl.) (1971). Âşık Çelebi, Meşâ’irü’ş-Şu’arâ (Meşâ’irü’ş-Şu’arâ or Tezkire of Âşık Çelebi). London: Brydone Printers Ltd. vr. 184b.

Müstakîm-zâde Süleymân Sa’deddîn (1928). Tuhfe-i Hattâtîn. İstanbul.

Pervâne Bey. Mecmû’a-i Nezâ’ir. Topkapı Sarayı Kütüphanesi. Bağdat. No. 406. vr. 81a, 110b, 317a…

Sehî (1325). Tezkire-i Sehî. İstanbul.

Şemseddîn Sâmî (1314). Kâmûsu’l-A’lâm. C. 5. İstanbul.

Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi (1977). C. 1. “Ahdî”. İstanbul: Dergâh Yay. 48.

Yaltkaya, Şerefeddin, R. Bilge (hzl.) (1971). Kâtip Çelebi, Keşf-el-Zunûn. C. 1. İstanbul: MEB Yay.

Gazel

Ol perî-peyker melek-sîmâ ki âdem cânıdur

Ey aceb bilsem bu vech ile kimün cânânıdur

Dil hadeng-i gamzesine sînede yir gösterür

Nice izzet kılmasun kim sevgülü mihmânıdur

Hüsnüne magrûr olup nâz eyleme uşşâka kim

Bâki kalmaz bu güzellik mülk-i dünyâ fânidür

Dem-be-dem çerhün kızardugını siz sanman şafak

Hançer-i dildâr elinden zahm-ı âşık kanıdur

Didüm ey cân merhamet kıl gel cefâ resmin götür

Didi bu dil-berlerün âyîni vü erkânıdur

Ey gönül bir sen degülsin mübtelâsı dil-berün

İns ü cin hûr u melek cümle anun hayrânıdur

Ahdi’nün eş’ârına ta’n itme ey nâ-kes hıred

Şimdi bu ışk ehline hem-dem anun dîvânıdur

(Köksal, M. Fatih (hzl.) (2012). Edirneli Nazmî, Mecma’u’n-Nezâ’ir. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1-292688/h/edirneli-nazmi-mecmaun-nezair.pdf [erişim tarihi: 20.08.2013]. 637.)