Madde Detay

Bahşî'nin hayatı hakkında kaynaklarda çok fazla bilgi bulunmamaktadır. Fahat eldeki tek şiirinden hareketle bazı tahminlerde bulunulabilir. 5 dörtlükten oluşan destanına / türküsüne bakılırsa Yavuz Sultan Selim (1512-1517)’in Mısır Seferine (1517) katılmış bir ordu şairidir. Şiirin 8'li hece ölçüsüyle olması Fuad Köprülü’ye göre âşığın eskiliğini göstermektedir (Köprülü 2004: 57). Bunun yanında daha çok Türkmen sahasında âşık karşılığı olarak kullanılan bahşı kelimesinin âşığa ad veya mahlas olarak verilmesi de onun eskiliğinin bir delili olarak düşünülebilir. Türkistan Türkleri (Kazakistan, Uygur, Afganistan) arasında Bahşî kelimesi “kâtip”, “şair” anlamlarına da gelmektedir. Onun eğitimi hakkında bilgi vermek güçse de, dörtlüklerden hareketle az çok bir tahsil yapmış olduğu söylenebilir. Bahşî’nin doğum tarihindeki bilinmezlik, ölüm tarihi ve yeri için de geçerlidir.

 Bahşî’nin ‘eser’ ölçütünde bir çalışması yoktur. Bahşî’ye ait olan şiir, Fuad Köprülü tarafından 13 Nisan 1330 /1914 tarihinde İkdam Gazetesi’nde yayımlanmıştır. Şiirde çeşitli yer (Mısır, Hoy, Filistin, Kaf Dağı, Kırım, Horasan) ve şahıs adlarının (Sultan Selim, Yusuf, İlyas-Hızır) geçmesi dikkati çekmektedir.

Bahşî’nin edebî kişiliği hakkında bilgi verebilecek sayıda şiiri yoktur. Hece vezniyle yazılan /söylenen bir şiirinden hareketle, yukarıda da belirtildiği gibi Yavuz Sultan Selim döneminde orduda bulunmuş bir şair olduğu tahmin edilmektedir. Berü, eydür, irgür vb. kavramlardan hareketle şiir Eski Anadolu Türkçesinin dil özelliklerini korumakta olup, duru, anlaşılır bir üslupla söylenmiştir /yazılmıştır. Bahşî, şiirde söz sanatlarını ustalıkla kullanmıştır. Ayrıca Bahşî tarafından sofu, Yusuf, Mehdi, İlyas Hızır kavramlarının kulanılmasına bakılırsa tasavvufî konulara da yabancı değildir.

Alptekin, Ali Berat-Saim Sakaoğlu (2006). Türk Saz Şiiri Antolojisi (14-21. Yüzyıllar). Ankara: Akçağ Yay.

Arısoy, M. Sunullah (1985). Türk Halk Şiiri Antolojis. İstanbul: Bilgi Yay.

Boratav, Pertev Naili-Halil Vedat Fıratlı (1943). İzahlı Halk Şiiri Antolojisi. Ankara: Maarif Matbaası.

Çelik, Ali (2008). Türk Halk Şiiri Antolojisi. İstanbul: Timaş Yay.

Kabaklı, Ahmet (2006). Âşık Edebiyatı. İstanbul: Türk Edebiyatı Vakfı Yay.

Köprülü, Fuad (2004). Saz Şairleri I-V. Ankara: Akçağ Yay.

Püsküllüoğlu, Ali (1975). Türk Halk Şiiri Antolojisi. Ankara: Bilgi Yay.

Sakaoğlu, Saim (1989). “Türk Saz Şiiri”. Türk Dili (445-450) Ocak-Haziran: 116-117.

Sever, Mustafa (2003). Türk Halk Şiiri. Ankara: Kurmay Yayın Dağıtım.

Yener, Cemil (1973). Türk Halk Edebiyatı Antolojisi. İstanbul: Bateş Yay.

“Bahşî” (1977). Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi / Devirler / İsimler / Eserler / Terimler. C. 1. İstanbul: Dergâh Yay. 297.

Destan

Sultan Selim cülûsunda

Sâlâ dedi de yürüdü

Gidelim Mısır’a doğru

Yola dedi de yürüdü

Şamlu çıkup kaçar köyden

Sofu beru bakmaz Hoy’dan

Merd var ise işte meydan

Gele dedi de yürüdü

Nesne yoğimiş aslında

Halife dikmiş yerinde

N’arar Yusuf’un şehrinde

Köle dedi de yürüdü

Almak gerek Kûh-ı Kaf’ı

Kırım var mı ala dahi

Horasan’da ise Şâh’ı

Bula dedi de yürüdü

Bahşî eydür Mehdî budur

Yücemize irgör Kâdir

Kılaguzsa İlyas Hızır

Yola dedi de yürüdü

 Köprülü, Fuad (2004). Saz Şairleri I-V. Ankara: Akçağ Yay. 105.