Madde Detay

1221/1806-07’de İstanbul’da doğdu. Adı Hâcı Hâlid Fâhir Efendi’dir. Kadı Çavuş-zâde Hasan Efendi’nin oğlu olduğundan Çavuş-zâde Hâcı Hâlid Fâhir Efendi olarak tanındı. Nizamiye hazinesi tahrirat kâtibi odası ve Selimiye Dergâhı şeyhi Bursalı Behçet Efendi’nin dervişiydi. Rüûs kaleminde iki yıl çalıştıktan sonra Tophane-i Âmire ruznamçe odasında görev yaptı. 1240/1824-25 yılında hacca gitti. İstanbul’a döndüğünde ruznamçe odasında çalışmaya devam etti. 1254/1838-39 yılında ruznamçe odası başkâtibi oldu. 1256/1840-41 yılında ruznamçe odası kaldırılınca Dikimhane-i Amire ve birkaç ay sonra da Elbisehâne-i Âmire ruznamçe odalarında çalıştı. Daha sonra 1264/1847-48 yılında Mekteb-i Maliye Odası ve Nizamiye Hazinesi başkâtipliğine getirildi. Sultan Abdülmecîd devri (1839-1861) sonlarında vefat etti (Çifçi yty: 329; Akbayar: 1996: 504).

Kaynaklarda eserlerine dair bir bilgi bulunmamaktadır. Fatîn'e göre şiir ile şöhreti yoktur (Çiftçi yty: 329).

Akbayar, Nuri (hzl.) (1996). Mehmed Süreyyâ, Sicill-i Osmanî. C. 2. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay.

Cunbur, Müjgân (2004). “Fâhir”. Türk Dünyası Edebiyatçıları Ansiklopedisi. C. 4. Ankara: AKM Yay.

Çiftçi, Ömer (hzl.) (yty). Fatîn Dâvud, Hâtimetü’l-Eş’âr (Fatin Tezkiresi). http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/TR,78465/fatin-davud---hatimetul-esar.html [erişim tarihi: 09.02.2014].

Fatîn (1271). Hâtimetü'l-Eş'âr. İstanbul.

Kurnaz, Cemâl ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî-Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. C. I-II. Ankara: Bizim Büro Yay.

Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi (1979). “Fâhir”. C. 3. İstanbul: Dergâh Yay.

Na't-ı Şerîf

 Ey menba‘-ı eltâf-ı kerem kenz-i hakîkat

 Vey sâhib-i mi‘râc u kerem âyet-i rahmet

 Pervâne-i dil bir gice yansa nola ansız

 Nûr-ı ruhunun şem‘ine ey şems-i nübüvvet

 Keşf ile yüzünden okuyam âyet-i rûyun

 Ey mecma'-ı esrâr-ı Hudâ hâce-i hikmet

 Olmuşsa da perde yüzümün karası çâk it

 Kurtar şeb-i zulmetden eyâ nûr-ı hidâyet

 Ümmîd-i visâlinle gönül yanmada her gâh

 Fâhir ne yapar hazretin itmezse inâyet

(Fatîn (1271). Hâtimetü'l-Eş'âr. İstanbul. 320.)