Madde Detay

Yılmaz Bulut, 3 Ocak 1950 tarihinde Erzurum'un Oltu ilçesine bağlı Bahçelikışla köyünde dünyaya gelmiştir. Baba adı Zekeriya, ana adı Yıldız’dır. Üç erkek, üç kız olmak üzere altı kardeştir. Kardeşlerin en büyüğü olan Yılmaz Bulut, öğrenim çağına geldiğinde çok arzu etmesine rağmen okuma imkânı bulamaz. Ancak, okuma hevesinden vazgeçmez. Kendi gayretiyle okuma yazma öğrenir. Dışarıdan sınavlara girerek on yedi yaşında ilkokul diploması alır. 1970'de askere gider. Sivas Temeltepe’de başladığı askerlik görevini Malatya Ulaştırma Er Eğitim Alayında tamamlar. 1974'te evlenir. 1974-1989 yılları arasında İstanbul’da yaşar. 1989'da tekrar köyüne döner. O tarihten itibaren yaşamını hep köyünde sürdürür. Gülinar Hanım’la evli olan Yılmaz Bulut, üç erkek dört kız olmak üzere yedi çocuk babasıdır. Âşık, Oltu’nun Bahçelikışla köyünde ikamet etmektedir (Vural 2011; Vural 2012: 204).

Oltu Havzası âşıklarından Yılmaz Bulut, âşıklık geleneğinin inceliklerini, saz çalıp irticalen şiir söyleyebilecek kadar bu geleneği iyi bilen ve bir ehl-i dil olan babasından öğrenir. Babası, Âşık Sümmânî’nin oğlu Şevki Yazıcı ile çalıp söyler, birlikte pek çok âşık meclislerinde bulunur. Yılmaz Bulut, yöremiz halk âşıklarından, Sümmânî, Mevlüt İhsânî, Âşık Reyhânî ve Tortumlu Mustafa Ruhanî’den önemli ölçüde etkilenir (Vural 2011; Vural 2012: 204). Şiirlerinde mahlas olarak “Gam Dolu Yılmaz” veya “Gamlı Yılmaz” isimlerini kullanır. Mahlasını babası vermiştir. Çabuk hüzünlenen, her şeyden etkilenen, duygusal bir yapıya sahip olmasından dolayı bu mahlası benimser. Kendisine ait 150’den fazla şiiri bulunmaktadır (Vural 2011; Vural 2012: 204).

Amcasının oğlu merhum Âşık Gıyas Eroğlu (Bulut) kendisinden etkilenir. Yılmaz Bulut, birçok konuda Gıyas Eroğlu’nun ustası olduğunu söyler. Gıyas Eroğlu ile pek çok defa birlikte çalıp söylemiştir. Amatör imkânlarla birlikte bir kaset doldururlar. Oltu Havzası âşıklarından, yine genç yaşta vefat eden merhum Âşık Seyyârî ile de birlikte türkü söyler. 2010 yılının kasım ayında vefat eden Bardızlı Mevlüt İhsânî ile de birçok âşıklar meclisinde çalıp söyleyen Yılmaz Bulut, Oltu yöresinin âşıklarından pek çoğunun şiirlerini ve destanlarını da bilmektedir. 1985 yılında nişanlıyken vefat eden dayısının vefatından sonra saz çalmayı bırakır. Bu tarihten sonra âşık meclislerine fazla katılmaz. Ancak şiir yazmayı sürdürür. Şiirleri kendisinin yazmış olduğu bir defterdedir. Bir kısım şiirleri de yine kendisi tarafından yazılmış müsveddeler hâlindedir. Şiirlerinin bir kısmı da 1993 yılından itibaren aylık çıkan “Oltu’dan Selam” dergisinde yayımlanmıştır (Vural 2011; Vural 2012:204-205; Vural 2019).

Şiirlerini hece ölçüsüyle doğaçlama söyleyen ve bazen de yazan Bulut, halk edebiyatı nazım türlerinden daha çok koşma nazım şeklini tercih eder. Duygusal ruh hâli hemen bütün şiirlerinde hissedilir. Aşk, hasret, gurbet, tabiat sevgisi gibi konuları dile getirdiği şiirlerinde şekil özellikleri, dil, anlatım ve tasvir gücü bakımından çok başarılıdır.