Madde Detay

Babası Salih Hulusi Bey’in görev yaptığı Üsküp’te dünyaya geldi. Annesi Hatice Refia Hanım’dır. Aile, Balkan Savaşı sırasında Üsküp’ten İstanbul’a göç etti. Eğitimini Nazperver Mekteb-i İptidaisi, İttihat ve Terakki Mektebi ve Emirgan İnas Rüştiyesi’nde tamamladı. İstanbul Darülmualimatı’na yatılı öğrenci olarak kabul edildi. Buradaki eğitimin ardından birkaç okul arkadaşı ve Türkçe öğretmeni Sarıklı Vehbi Efendi ile birlikte Bakü’ye öğretmenlik yapmaya gitti. Ancak 1920 yılında Rusya’nın Azerbaycan’ı işgali sebebiyle Bakü’de görevini yapamadı. Aynı yıl Azerbaycan’da Dr. Reşit Süreya Bey ile tanışıp evlendi. 1921 yılında Adana Kız Muallim Mektebi müdürlüğü ve edebiyat hocalığına atandı. Doktor olan eşinin ardından Paris’e gitti (Naymansoy 2012). Feza ve Deha adlı iki çocuğu olan Hisar, 1930 yılında eşinden boşandı (Naymansoy 2012: 27; Toros 1995: 339-342).

Sorbonne’da Paul Langevin ve Marie Curie’den dersler aldı. Maarif Vekâleti'nin önce yarı sonra tam burslu öğrencisi oldu ancak 1929 yılında doktora yapmaya başlayacağı zaman bursu kesildi ve yurda dönmek zorunda kaldı. Erenköy Kız Lisesi’ne kimya öğretmeni olarak atandı. Yaptığı yazışmalardan sonra doktora yapmak üzere tekrar Paris’e gönderildi. 1933 yılında tezini tamamlayarak yurda döndü. Hisar, Sorbonne Üniversitesinden doktor unvanı alan ilk Türk kadın akademisyendir. Yurda dönüşünde zorunlu olarak farklı kurumlarda çalışan Hisar, 1947’de doçent 1959 yılında profesör oldu. 1973 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi’nden emekli oldu. Hisar, 1955 yılında Fransa’nın “Officiel d’Académie” nişanını, 1991 yılında TÜBİTAK Hizmet Ödülünü aldı. Alanıyla ilgili pek çok kitap, makale ve bildirileri olan Hisar, İstanbul'da vefat etti.

Remziye Hisar 1964 yılında, 1920’li yıllardan beri kaleme aldığı şiirlerini Bir Kadın Sesi adlı kitapta topladı. Eserin kapağında 1937-1962 tarihi yazılmakla birlikte, tarih düşülen en eski şiir 1920 tarihinde kaleme alınan “Anneme Mektup” başlığını taşır. Şiirlere düşülen tarihler kronolojik bir okumayı kolaylaştırdığı hâlde şair böyle bir yola başvurmamış; eserini “Bir Kadın Sesi”, “Kış Masalları”, “Saygılar ve Sevgiler”, “İstanbul’a Besteler”, “Gençlik Nakışları” başlıklı beş bölüme ayırmıştır. Toplam altmış bir şiirden oluşan eserde kronolojik olarak en eski şiirler; 1920-23 yıllarında kaleme aldığı “Gençlik Nakışları” bölümündedir. Hisar, özveri ve büyük bir idealizmle öğretmenlik yapmış olmasına rağmen bu yıllarda kaleme aldığı şiirlerinde yorgun ve karamsar bir ruh hâli çizer. Eserin, “Bir Kadın Sesi” bölümünde ise güçlü, sabırlı, inatçı bir kadın portresi çizen şair, toplumsal ve tarihî meselelere de değinir. Onun yaşamında da şiirlerinde de İstanbul’un özel bir yeri vardır. Kitabın IV. bölümü “İstanbul’a Besteler” başlığını taşır ve 1940-1960 yılları arasında yazılmış şiirlerden oluşur. Şiirlerinde İstanbul hasreti, İstanbul’un güzellikleri, tarihî mekânlar anlatılmıştır. Hisar’ın Ankara’da kaleme aldığı “Laboratuvar” şiirleri de edebiyatımızda bu başlıkla yayımlanmış ilk şiirler olarak değerlendirilmektedir.