Madde Detay

Asıl adı El-Hâc Hasan Efendi, mahlası Hüsnî'dir. Hasbî Ebubekir Efendi'nin oğludur. Hüsnî, Edîbî Ahmed Paşa'nın zamanında kapıcılar kethüdası rütbesini elde etti. İstanbul ve Kahire'de bulundu, daha sonra Bağdat'a döndü. 1242/1826 senesinde Bağdat'a Hurmatu köyüne sürgüne gönderildi. Bir ay sonra Vezir Dâvud Paşa'ya Arapça bir kaside sundu. Bunun üzerine bağışlandı. Eserlerinden örneklerde yer alan gazeli gurbette iken söyledi. Arapça ve Türkçe nazım ve nesirde kabiliyeti vardır (Akkuş 2008: 104-06).

Akkuş, Mehmet (2008). Hatîbî, Tezkire-i Şu'arâ-yı Bağdâd. İstanbul: Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Vakfı Yay.

Gazel

Hemîşe sînemi menzil kılan derd ile mihnetdir

Ferâgım olsa iş bu keşmekeşden hayli devletdir

Derûnumda dil-i gam-dîdenin âsâyişi yokdur

Bu vechile dem-â-dem fi'l ü kârım âh-ı hasretdir

Tabîb-i dehr-i dûna derd-i pinhânım beyân itmem

Ki ihsân itdigi dermân u şerbet cümle minnetdir

Ne hâsıl sahn-ı gülşenden gönülde derd ü gam olsa

Safâ-yı hâtır olsa Âdem'e dûzah da cennetdir

Kime kim derdimi arz eyledim âlemde ey Hûsnî

Didiler ittifâk ile ki çâren azm-i gurbetdir

(Akkuş, Mehmet (2008). Hatîbî, Tezkire-i Şu'arâ-yı Bağdâd. İstanbul: Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Vakfı Yay. 105-106)