Madde Detay

Asıl adı Hasan olan âşık, 1841 yılında Kütahya'nın merkez mahallelerinden Ahievren'de doğmuştur. Muhammed Ağa’nın oğludur. Mahalle mektebinde okuduktan sonra Kütahya’nın tasavvufi kültüründen etkilenerek genç yaşta Halvetiliğe yönelir. Halveti Şeyhi Pîr İsmail Hakkı Efendi’ye intisap eder ve Şeyhinden hilafet alır. Bu hilafetten sonra yakın çevresinde Hasan Dede olarak tanınır (Yurt 1981: 5374). Hasan, 1916 yılında vefat etmiş ve Ahievren mezarlığında defnedilmiştir (Güler 2010: 108).

Kütahya halk şiirinin özgün şairlerinden biri olan âşık, şiirlerinde Kâmilî ve Âşık Hasan mahlaslarını kullanmıştır. Kâmilî'nin şiirleri sade ve akıcıdır. Günümüze ulaşan "Açgözlü Destânı/Ramazaniyye", "Çocuk Destânı" ve "Garib Destânı"’ndaki gözlemleri başarılıdır. Şiirlerinde insan karakterlerine yer vermiş, düzenbazları ve hile yapan insanları tenkit etmiş, toplumsal ve yöresel bozuklukları hicvetmiştir (Güler 2010: 109-111).Hamza Güner, 1872 yılında basılan bir Divanından bahsetse de eser hakkında bir kaynağa ulaşılamamıştır (Güner 1968: 43). Elimizdeki şiirleri sözlü kaynaklardan derlenmiştir.

Kâmilî hazırcevap bir kişiliğe sahiptir. Rivayete göre Kâmilî'nin bir gözü kör, burnu büyüktür. Bir gün arkadaşı burnunu işaretle; “Ne güzel yakışmış, bu köşeye bu burun” der. Kâmilî düşünmeden “ne güzel yakışmış bu köşeye bu dürüm” diye cevap vermiştir. Kâmilî, aynı dönemde yaşadığı Pesendî gibi muamma söylemeyi sever. Aruzla yazdığı muammaları, eğitimi hakkında da bilgi verir (Yurt 1981: 5374).