Madde Detay

İstanbul'da 1242/1826 yılında doğdu. Asıl adı Hulûsî Nâcî Bey'dir. Şiirlerinde Nâcî ve Hulûsî mahlaslarını kullandı. 1255/1839 yılında vefat eden hünkar imamı ve şehzadegân muallimi Eğinli Zeynelâbidîn Mehmed Efendi'nin oğludur. Önceleri tarîk-i tedrîse girdiyse de sonra tedris yolunu değiştirerek hâcegânî rütbesiyle Mektûbî-i Sadr-ı Âlî odası hulefası sınıfına dahil oldu. 1263/1847 senesinin ortalarında salise rütbesini aldı. Vefat yeri ve vefat tarihi bilinmeyen Hulûsî Nâcî Bey, Fatîn Tezkiresi'nin basıldığı yıl olan 1271/1855 senesinde hayatta idi, bu tarihten sonraki bilmediğimiz bir yılda vefat etmiş olmalıdır.

Fatîn'e göre bir miktar eş'ârı ve güftârı vardır (Fatîn 1271: 387).

Fatîn Dâvud (1271). Hâtimetü'l‑Eş‘âr. İstanbul.

Mehmed Süreyya (1311). Sicill-i Osmânî. C. IV. İstanbul.

Gazel

Reh-i cânân hayli demdir ey dil intizârımdır

Te'essüf etmem ol âhû-yı vahşî çün şikârımdır

Tahayyül eylemem rûz u şebi dildârı gördükçe

Anın zülf-i siyâhıyla ruhı leyl ü nehârımdır

Kadin bin nâz ile cânâ büyütdüm ravza-i dilde

Su verdim âb-ı çeşmimle nihâl-i i'tibârımdır

Hezârân sûziş-i hasretle her dem her zamân her şeb

Beni bülbül gibi nâlân iden ol gül-izârımdır

Bu nazm-ı pâki tanzîr eylemek haddim degil ammâ

Gazel tarh itme Nâcî neyleyim pek eski kârımdır

(Fatîn Dâvud (1271). Hâtimetü'l‑Eş‘âr. İstanbul. 387.)