Madde Detay

Isparta’da doğdu. Öğrenimini tamamladıktan sonra müderris oldu. Emekli olduktan sonra Isparta’da uzlete çekilen Selâmî’nin ölüm tarihi hakkında elde herhangi bir bilgi bulunmamaktadır. Ancak Selâmî hakkında bilgi veren tek tezkire olan Âşık Çelebi’nin Meşâ’irü’ş-Şu’arâ’sında ölümüyle ilgili herhangi bir değerlendirme yapılmamış olmasından hareketle şairin, bu tezkirenin yazıldığı tarih olan 975/1568 yılında hayatta olduğu düşünülebilir.

Âşık Çelebi’ye göre Selâmî’nin gazelde şöhreti bulunmamaktadır. Daha çok mesneviye ilgi duymuş ve Yûsuf u Züleyhâ adında bir eser kaleme almıştır. Âşık Çelebi’nin bir bölümünü tezkiresinde verdiği bu eser, şimdilik elde değildir.

İpekten, Halûk, M. İsen, R. Toparlı, N. Okçu ve T. Karabey (1998). Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü. Ankara: KTB Yay.

Kılıç, Filiz (hzl.) (2010). Âşık Çelebi, Meşâ’irü’ş-Şu’arâ, İnceleme-Metin. C. 2. İstanbul: İstanbul Araştırmaları Ens. Yay.

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatcı (hzl.) (2001). Mehmet Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî- Dîvân Şâirlerinin Muhtasar Biyografileri. C. 1. Ankara: Bizim Büro Yay.

Yûsuf u Züleyhâ’dan

Mesnevî-i Tevhîd

Güle ol gonceden nâf itdi tâze

Ruh-ı gülzâra gülden virdi gâze

Arûs-ı bâgun andan âb-ı rûyı

İzâr-ı verdün andan reng ü bûyı

Der-hüsn

Cebîni sîmden bir levh-i sâde

İder tıfl-ı meh andan istifâde

Bu sîmîn-levh tarfında siyeh-gûn

Yazılmış iki miskîn ser-nigûn nûn

Midâd-ı şîve ile kilk-i üstâd

İki nûn altına yazmış iki sâd

Bu nûn u sâd gûyâ gösterür nass

K’olupdur şîve-i hüsn ana muhtass

Açam barmakları vasfında ger dil

Kılam şerhinde kala pây-der-gil

Kalem olmaz dilin kat’ itsen epsem

Olur barmakları vasfında ebkem

Dilin kesmezsen itmez bir kelâm ol

Kesersen her dili söyler temâm ol

Der-vasf-ı Nakkâş

Eger tasvîr ideydi şekl-i mâhı

Gicede gösterürdi halka râhı

Hatm-i Kitâb

Kalem fârisdür engüşt esb-i rehvâr

Habeş’den mülk-i Rûma kıldı reftâr

Metâ’-ı misk ile sahrâ-yı Rûm’ı

Mu’attar kıldı ol fâris kudûmı

(Kılıç, Filiz (hzl.) (2010). Âşık Çelebi, Meşâ’irü’ş-Şu’arâ, İnceleme-Metin. C. 2. İstanbul: İstanbul Araştırmaları Ens. Yay. 996-97.)