Madde Detay

Asıl adı Mustafa’dır. Babası Fatih devri tabiplerinden Reisületibbâ Sinan Çelebi’den dolayı Hekîm-zâde, Hekîm Sinân-zâde ve Hekîm Sinânoğlu olarak tanındı. Eğitimini tamamladıktan sonra Müyyed-zâde’den mülazım oldu ve müderrisliğe başladı. Filibe’de müderris iken kadılığa geçerek Sofya, Gelibolu, Kütahya, Diyarbakır, Galata kadılıklarında bulundu. Son görevi yine Sofya kadılığı oldu. Bu görevde iken 955/ 1548/49’da öldü. Kazasker Kadrî Efendi ile yakın dostlukları vardı. 

Subhî’nin 16. yüzyılda kaleme alınan tanınmış nazire mezmularının üçünde de şiirleri mevcuttur. Eğridirli Hacı Kemâl’in Câmi’u’n-Nezâ’irinde 18, Edirneli Nazmî’nin Mecma’u’n-Nezâ’ir’inde 36 ve Pervâne Bey Mecmuası’nda 23 adet şiiri yer almaktadır. 

Sehî, “marifet sahibi ve faziletli” olarak tanıttığı şairi, meânî, bedî’ ve beyân ilimiyle şiir üslûbu konusunda bilgili ve yetenekli olarak niteler, şiirlerini ise “âşıkâne ve derdmendâne” bulur. Hasan Çelebi ise onun birçok şiirinin meşhur olduğundan söz etmektedir. Âşık Çelebi, Subhî’nin, zamanında anılan ve bilinen şairlerden olduğunu, en çok da Necâtî’yi takip ettiğini söyler. Âşık Çelebi’nin şairden bizzat aldığı, Nevâyî’ye nazire yazdığı hususundaki notu da şairle ilgili zikredilmesi gereken bilgiler arasındadır. Yine Âşık Çelebi’nin, Subhî’de ekserisi “mey ve mahbûb” düşkünü olan şairlerin çoğunda bulunmayan garip iki haslet olarak “kadın merakı ve içkiden uzak durması”nı göstermesi, devirlerinde şairler için oluşmuş genel kanaati yansıtması açısından ilginç bir durum olarak görünmektedir. 

Akbayar, Nuri (hzl.) (1996). Mehmed Süreyyâ, Sicill-i Osmanî. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay.

Canım, Rıdvan (hzl.) (2000). Latîfî, Tezkiretü’ş-Şu’arâ ve Tabsıratü’n-Nuzemâ. Ankara: AKM Yay.

Eğridirli Hacı Kemâl. Câmi’u’n-Nezâ’ir. Bayezıd Kütüphanesi No. 5782, vr. 80a, 114a.

Kaf-zâde Fâizî. Zübdetü’l-Eş’âr. Milli Kütüphane, Yz. A. 679, vr. 64a.

Köksal, M. Fatih (2012). Edirneli Nazmî, Mecma’u’n-Nezâ’ir. http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1-292688/h/edirneli-nazmi-mecmaun-nezair.pdf.[erişim tarihi: 20.03.2013].

Köksal, M. Fatih (2007). “Subhî”. Türk Dünyası Edebiyatçılar Yazarlar ve Şairler Ansiklopedisi. C. 7. Ankara: AKM Yay. 636-637.

Kutluk, İbrahim (hzl.) (1978). Kınalızâde Hasan Çelebi, Tezkiretü’ş-Şu’arâ. Ankara: TTK Yay.

Kurnaz, Cemal ve Mustafa Tatçı (hzl.) (2001). Nail Tuman, Tuhfe-i Nâ’ilî. Ankara: Bizim Büro Yay.

Müstakîm-zâde Süleymân Sa’deddîn. Mecelletü’n-Nisâb fi’n-Neseb ve’l-Künâ ve’l-Elkâb. Süleymaniye Kütüphanesi, Hâlet Ef. No. 628, vr. 290b.

Pervâne Bey. Mecmû’a-i Nezâ’ir. Topkapı Sarayı Kütüphanesi Bağdat No. 406, vr. 45a, 99b, 132a…

Riyâzî. Riyâzü’ş-Şu’arâ. Süleymaniye Kütüphanesi, Es’ad Ef. No. 3871, vr. 68b.

Sehî (1325). Tezkire-i Sehî. İstanbul: Matbaa-i Âmidî.

“Subhî” (1998). Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi. C. 8. İstanbul: Dergâh Yay. 50.

Sungurhan Eyduran, Aysun (hzl.) (2008). Beyânî, Tezkiretü’ş-Şu’arâ. Ankara: Kültür Bakanlığı e-kitap: http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/belge/1-83502/beyani----tezkiretus-suara.html [erişim tarihi: 20.03.2013]

Şemseddîn Sâmî (1314). Kâmûsu’l-A’lâm. İstanbul: Mihrân Matbaası.

  GAZEL 

 Sûret-i dîvâr sanmañ görseñiz bî-cân beni

 Ki_eylemişdür bir büt-i cân-âferîn hayrân beni

 Teşne-dilsin tîguña tîrüñ beni kılmaz halâs

 Susamışsın kanuma kandurmaz ol peykân beni

 Ben za’îfi çöpe saymaz gird-bâd-ı dûd-ı âh

 Degme gez itmez kabûl ol bend ol zindân beni

 Kûh-ı mihnetden irermişsin belâ deştine râh

 İtdi ışkuñ gam beyâ[bâ]nında ser-gerdân beni

 Bir bölük eytâm idi kanına girdüm yaşumuñ

 Komaz elden dâmenüm âhir tutar ol kan beni

 Ben sanurdum âteşüm eşkümle teskîn eyleyem

 Oda yansun ki_oda yakdı dîde-i giryân beni

 Işk meydânında Subhî bir konakmış şîr-i mîr

 Kan kaşanurdı göreydi Rüstem-i Destân beni

(Köksal 2012, 2688)