Madde Detay

Asıl adı Mustafâ, mahlası Nüvâzî’dir. Edirne’de doğdu. Babasının adı Muhammed’dir. IV. Murâd devri şairlerindendir. Edirne’de vefat etmiş ve Tepebaşı Mezarlığı’na gömülmüştür.

Bilinen tek eseri 1121 beyitlik bir Hz. Muhammed hilyesi olan Riyâzü’l-Hilye’dir. Şair, eserinin adını açıkça Riyâzü’l-Hilye olarak koyduğunu belirtmesine rağmen bu hilyeye kütüphane kayıtlarında Bedî‘u’l-Makâle, Hilye-i Nüvâzî gibi değişik adlarla rastlanmaktadır. Riyâzü’l-Hilye’nin dört nüshası bulunmaktadır. Nüshaların birinde eserin 1047 beyit olduğu ve bunun aynı zamanda eserin bitiş tarihi yani 1637 olduğu belirtilmektedir (Erdoğan 2013: 241). Ancak Nüvâzî, hilyesini tamamladıktan iki yıl sonra tekrar ele almış ve üzerinde bir hayli değişiklik yapmış olmalıdır, çünkü diğer nüshaların sonunda 1049/1639 yılını veren tarih mısraları vardır ve bu nüshalarla 1047/1637 tarihini veren nüsha arasında çok fark bulunmaktadır. Osman Nuri Peremeci, Edirne Tarihi adlı eserinde Nüvâzî’ye ait bir beyiti vermiştir (2011: 257). Bu da Nüvâzî’nin hilyesi dışında bazı şiirlerinin daha olduğunu ortaya koymaktadır.

Bağdatlı İsmail Paşa (1972). Keşfü’z-Zünûn Zeyli İzâhu’l-Meknûn. C. I. İstanbul.

Canım, Rıdvan (1995). Edirne Şairleri. Ankara: Akçağ Yay.

Erdoğan, Mehtap (2013). Türk Edebiyatında Manzum Hilyeler. İstanbul: Kitabevi Yay.

Peremeci, Osman Nuri (2011). Edirne Tarihi. Edirne: Bellek Yay.

Riyâzü’l-Hilye’den

İmâm-ı Beyhakî ol kıdve-i nâs

Rivâyet eylemiş kim İbni ‘Abbâs

Güşâd idüp dehân-ı ‘ıtr-nâkin

Resûlün vasf idüp esnân-ı pâkin

Resûlün vasfına oldukda hâki

Dimiş seyrek idi dendân-ı pâki

Dimiş hûb idi dendân-ı şerîfi

Müfellah idi esnân-ı latîfi

Ki ya‘ni seyrek idi dişleri hem

Olurdı neyyir ü şeffâf her dem

Letâfetle o dendân-ı mübârek

Dururdı dâne-i dür gibi seyrek

Muhassal ol le’âlî gibi dişler

Katı pek sık degil idi dimişler

Rakîk idi hem ol dendân-ı dil-keş

Latîf ü muntazam silk-i güher-veş

Nigâh itsen hem ol esnân-ı berrâk

Dür-i yektâ gibi eylerdi işrâk

Tekellüm itdügi demde o sultân

Süreyyâ-veş olurlardı nümâyân

Görinüp dişleri oldukda zâhir

Olurdı arasında nûr zâhir

...

(Erdoğan, Mehtap (2013). Türk Edebiyatında Manzum Hilyeler. İstanbul: Kitabevi Yay. 268-269.)