Madde Detay

Bursa’da doğdu. Doğum tarihi bilinmemektedir. Asıl adı Osman’dır. Osman Nüzhet Efendi olarak tanındı. Memleketinde Arapça, Farsça ve tasavvufa dair dersler aldı. Nakşibendî tarikatı şeyhlerinden Emin Efendi’ye intisap etti. Bakırcılar kethüdası oldu. Molla Fenari Câmiinde hatiplik yaptı. 12 Zilkade 1220/1 Şubat 1806’da Bursa’da vefat etti. Hatiplik yaptığı Molla Fenari Câmii yakınına defnedildi. Vefatına, oğlu Râşid Efendi (Atlansoy 1997: 367) tarafından makta beyti “Söyledi bî-ta‘mîye târîh Râşid ana bil / Hû diyüp Osmân vardı mülk-i cânâna hemîn” olan kıt‘a ile tarih düşürüldü. Şiir ve inşaya vakıf, cömert, benzersiz bir kimseydi. Tuhfe-i Nâilî (Kurnaz vd. 2001: 1047)’ye göre vefat tarihinin Sicill-i Osmanî (Akbayar 1996: 1280)’de 1127/1812 olarak gösterilmesi doğru değildir.

Dîvânçe’si vardır (Mehmed Tahir 2000: 463).

Akbayar, Nuri (hzl.) (1996). Mehmed Süreyyâ Sicill-i Osmanî. C. 4. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yay. 1280.

Atlansoy, Kadir (1997). Bursa Şairleri-Bursa Vefeyatnamelerindeki Şairlerin Biyografileri. Asa Kitabevi Yay. 366-367, 383-384.

Bursalı Mehmed Tâhir (2000). Osmânlı Müellifleri. C. II. Ankara: Bizim Büro Yay. 462-463.

Bağlı, E. (2006). “Nüzhet”. Türk Dünyası Ortak Edebiyatı, Türk Dünyası Edebiyatçıları Ansiklopedisi. C. 6. Ankara: AKM Yay. 670.

Fatin Davud (1271). Tezkire-i Hâtimetü’l-Eş'âr. İstanbul. 402.

Kurnaz, Cemâl ve Mustafa Tatcı (hzl.) (2001). Mehmed Nâil Tuman, Tuhfe-i Nâilî -  Divan Şairlerinin Muhtasar Biyografileri. C.II. Ankara: Bizim Büro Yay. 1047.

Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi (1990). “Nüzhet Osman Efendi (Bakırcılar Kethüdası)”. C. 7. İstanbul: Dergâh Yay. 95.

Gazel

Ey gül-‘izâr nâliş-i dil bülbülânedir

Güftâr-ı ehl-i aşk hemîn âşıkânedir

Evc-âşinâdır ehl-i mahabbet o rütbede

Murg-ı şikeste-bâl dil-i arş âşiyânedir

Dil âşinâ olalı o kaşı kemân ile

Sînem hadeng-i derd ü belâya nişânedir

Hûşenk-i aklı etdi şikest zûr-ı gamzesi

Hakkâ o tavr u işveye ki kahramânedir

Kânûn-ı dilde puhte bu güftâr-ı âteşîn

Nüzhet beyân-ı sûz-ı derûna bahânedir

(Fatin Davud (1271). Tezkire-i Hâtimetü’l-Eş'âr. İstanbul. 402).