Madde Detay

17. yy. şairlerinden Sûzî, Mardin’de doğmuştur. Asıl adı Osman’dır. Mardin’in tanınmış ailelerinden birinin oğludur. Küçüklüğünden itibaren ilimle uğraşmaya başlamış olan Sûzî, daha sonra İstanbul’a gelerek Mevlevî tarikatına dâhil olmuş, bir ara Konya’ya giderek Şeyh Abdulhalim (I. Bostan) Çelebi’ye intisap etmiştir. Derviş Osman olarak tanınan Sûzî, 1086 / 1676’da vefat etmiştir.

Şairin şiirleri toplu olarak elde mevcut değildir. Esrâr Dede, şairin Sûzî, mahlasını almasını gönlü aşkla yanan birisi olmasına bağlar ve şiirlerinden övgüyle söz eder (Genç 2001:58).

Abdülkadiroğlu, Abdülkerim (1985). İsmail Belîğ Nuhbetü'l-Âsâr li-Zeyl-i Zübdeti'l-Eşâr. Ankara. Gazi Üniv. Yay. 216-217.

Açık, N. (2007). “Sûzî”. Türk Dünyası Ortak Edebiyatı: Türk Dünyası Edebiyatçıları Ansiklopedisi. C. VII. Ankara: AKM Yay. 652.

Akbayar, Nuri-Kahraman, Seyit Ali: (1996) Mehmed Süreyya. Sicill-i Osmânî. İstanbul: Tarih Vakfı Yay. 1523.

Coşkun, Ali Osman (1985). Seyrekzâde Mehmed Âsım’ın Hayatı ve Zeyl-i Zübdetü’l-Eş’âr Adlı Eseri. Gazi Üniv Yüksek Lisans Tezi. Ankara: 80.

Çapan, Pervin (2005). Mustafa Safâyî Efendi Tezkire-i Safâyî (Nuhbetu’l-Âsaâr Min Fevâ’idi’i-Eş’âr) İnceleme-Metin-İndeks. Ankara: AKM Yay.. 273.

Genç, İlhan (2000). Tezkire-i Şuarâ-yı Mevleviyye. Ankara: AKM Yay. 244-245

Kurnaz, Cemal-Tatçı, Mustafa (2001). “Sûzî” Tuman, Nail Tuhfe-i Nâilî. C. I. Ankara: Bizim Büro Yay. 456.

Müstakimzade Süleyman Sadeddin (2000). Mecelletü’n-Nisâb fi’n-Nisbi ve’l-Künâ ve’l-Elkâb. (Tıpkı Basım). Ankara: KB Kütüphaneler Genel Müdürlüğü. 262.

Özcan, Abdulkadir (1989). Şakâik-i Nu’mâniye ve Zeyilleri Vekâyi’ül-Fudalâ I, Şeyhî Mehmed Efendi. İstanbul: Çağrı Yay. 671-672.

Ham-kad-i dâ’ire-i rûh-ı revândur kemerün

Mâr-ı pîçîdeleri rişte-i cândur kemerün

Kârbân-ı dil-i uşşâkı şikâr itmek içün

Dolaşur belde gezer nice zamândur kemerün

(Özcan, Abdulkadir (1989). Şakâik-i Nu’mâniye ve Zeyilleri Vekâyi’ül-Fudalâ I, Şeyhî Mehmed Efendi. İstanbul: Çağrı Yay. 672.)